Nieuws Hamont-Achel

Vooraleer de schutters aan de beurt komen, moeten ze zich verplicht inschrijven in het schietregister. Die gegevens worden nadien gebruikt voor het officiële uitslagenblad. Gisteravond stonden 22 schutters netjes op een rij te wachten op hun beurt om eerst zwarte blokjes van 1,5 cm³ en daarna van 1 cm³ van de schietlat op 17 meter hoogte te schieten. De schutters willen zich duidelijk van hun beste kant tonen met het oog op het individueel kampioenschap ‘Beste DLS-schutter’, dat morgen/plaatsvindt bij de Lommelse Sint-Sebastiaangilde op Kattenbos. (René Winters)

De beekrombout voelt zich thuis langs propere, stromende beken en rivieren. Dat deze soort hier voorkomt, wijst dan ook op een goede waterkwaliteit in en rond de Warmbeek. De larven leven meerdere jaren onder water voordat ze uitgroeien tot volwassen libellen. Met haar grote ogen, krachtige vleugels en typische houding blijft de beekrombout een indrukwekkende verschijning voor wandelaars en natuurliefhebbers in het gebied. (Foto: Theo Van Vlierden)

Hoewel de heemkundige kring zelf weinig historische gegevens over de boom of het domein kon terugvinden, ondersteunt ze wel het belang van het onderzoek naar deze opmerkelijke bomen en hun verhaal.

De bijzondere bomen bevinden zich op het domein van het vroegere woonhuis met park van G. Leplat-Souchez, op de hoek van de Stationsstraat en de Haverstraat. Terwijl het zeldzame art-decohuis langzaam verder verkommert, staan in de tuin nog verschillende opvallende bomen, waaronder een zilveresdoorn, een oude plataan en meerdere beuken, met als blikvanger een indrukwekkende rode beuk.

Het Limburgse Bomenplatform pleit ervoor om deze bomen beschermd te zien. Volgens hen maakte de stad Hamont-Achel ooit een uitgebreide inventaris op van waardevolle bomen, waarin deze exemplaren ongetwijfeld opgenomen waren. Die inventaris kon voorlopig echter niet worden teruggevonden.

De echte revelatie staat achteraan in de tuin, aan de zijde van de Bergwijk en vlak bij de grens met het openbaar domein. Daar prijkt een moeraseik (Quercus palustris) met een stamomtrek van maar liefst 355 centimeter. Daarmee is het, volgens het Limburgse Bomenplatform, de dikste bekende moeraseik van Limburg. Bovendien gaat het om een bijzonder exemplaar met een atypische stamtekening.

Moeraseiken worden de jongste decennia geregeld aangeplant in parken en groenvoorzieningen, maar oudere exemplaren zijn in Limburg en de Noorderkempen zeldzaam. De Hamontse boom wordt geschat op 100 tot 120 jaar oud en geldt daardoor als een absolute topper.

Ter vergelijking: andere forse moeraseiken in Limburg staan onder meer bij het kasteelpark van Heks, aan de Rotemmolen op de Velpe in Halen, in Ophoven, langs de Houthalenseweg in Zonhoven en in het Olmenhof in Herk-de-Stad. Geen van die bomen haalt volgens de gekende gegevens de omvang van de Hamontse moeraseik. (Luk Van De Sijpe)

Jarenlang was Mia Meuwis (95) al het trotse middelpunt van maar liefst zes viergeslachten. Nu komt daar een mooie nieuwe mijlpaal bij met vijf opeenvolgende generaties vrouwen binnen dezelfde familie. Op de foto zien we links onder Mia Meuwis (95) en verder klokgewijs Marie-Jeanne Schoemans (70), Jessie van Samang (50), Janneke Moonen (25) en de pasgeboren Febe Giesberts, geboren op 15 april 2026.

Officiële statistieken over vijfgeslachten in België bestaan nauwelijks, maar vijf generaties is zeldzaam, omdat er twee evoluties elkaar tegenwerken: enerzijds leven mensen langer, maar anderzijds krijgen ze ook later kinderen. Voor een vijfgeslacht moeten verschillende generaties dan ook relatief jong kinderen krijgen, terwijl de oudste generatie tegelijk een hoge leeftijd haalt. 

De bundel bevat vier verhalen: 

Het genre leunt vooral aan bij fantasy en thriller, al kreeg elk verhaal een eigen invulling en sfeer.

Tijdens zes schrijfsessies op school werkten de leerlingen intensief aan hun teksten. Daarbij kregen ze telkens feedback van Erik Persoons (‘gepassioneerd schrijver van toneel- en theaterstukken), die hen begeleidde in het proces. De verhaallijnen werden eerst uitgedacht en daarna stap voor stap uitgewerkt.

“We begonnen met een duidelijke storyline, zodat we wisten waar we naartoe wilden,” vertellen de leerlingen. “Tijdens het schrijven overlegden we voortdurend: één iemand typte, de anderen lazen mee en vulden aan of stuurden bij.” De feedback van de auteur bleek vooral nuttig om de verhalen scherper te stellen. Zo moesten sommige teksten ingekort worden en werd er kritisch gekeken naar overbodige details. “Het was soms even aanpassen, maar het hielp wel om het verhaal sterker te maken,” klinkt het.

Opvallend is dat de leerlingen volledig zonder artificiële intelligentie werkten. Alles werd zelf geschreven, herlezen en bijgestuurd. “We wilden echt iets maken dat volledig van ons is,” zeggen ze daarover.

Volgens leerkracht Marianne Boelaers, die het vak ‘taalredactie en taaltechnologie’ geeft, past het project perfect binnen de richting moderne talen. “Leerlingen denken vaak dat talen vooral draaien rond grammatica en woordenschat. Met dit project tonen we dat je met taal ook creatief aan de slag kan gaan. Het is een mooie manier om hun talenten te ontdekken en te ontwikkelen.”

De titel No Bedtime Stories is niet toevallig gekozen. De verhalen zijn zo opgebouwd dat je blijft doorlezen en het boek moeilijk kan wegleggen. “Het zijn geen klassieke verhaaltjes voor het slapengaan,” leggen de leerlingen uit. “Eerder verhalen die je wakker houden omdat je wil weten hoe het afloopt.”

Het boek kwam tot stand via de Young Readers Foundation, in samenwerking met de bibliotheek van Hamont-Achel. De volledige productie – van layout tot druk en ISBN-aanvraag – werd door Erik Persoons verzorgd. De auteurs kozen er bewust voor om niet alle namen op de cover te vermelden, maar onder een gezamenlijke noemer te werken, wat het geheel een extra mysterieus karakter geeft. Die gezamenlijke noemer? W.S. van Hamont. 

Het project smaakt naar meer. Hoewel het schrijven van een boek veel tijd vraagt, geven verschillende leerlingen aan dat ze in de toekomst graag nog eens een verhaal zouden schrijven.

Geïnteresseerden kunnen het boek bestellen via deze link. De kostprijs bedraagt 20 euro. 

Op zaterdag 9 mei wordt het boek bovendien voorgesteld tijdens de opendeurdag van de school, waar bezoekers het werk van de jonge auteurs kunnen ontdekken.

Op dit moment zijn de koninginnen volop bezig met het bouwen van een zogenaamd embryonest. Dat gebeurt meestal op beschutte plaatsen, zoals in een tuinhuis, onder een afdak of in een nestkastje. In Hamont werden recent nog twee van zulke beginnende nestjes aangetroffen in een tuinhuis.

Zodra er voldoende werksters zijn, groeit zo’n embryonest vanaf half mei snel uit tot een primair nest, dat al gauw de grootte van een voetbal kan bereiken.

Daarom roepen de imkers op om alert te zijn en eens goed rond te kijken in en rond de woning. Zie je ergens een hoornaarkoningin die druk aan het bouwen is, dan grijp je best niet zelf in.

Groeit het nest verder, dan kan het gevaarlijk worden om de ruimte nog te betreden. In dat geval neem je best contact op met een imker of de brandweer, zodat het nest veilig verwijderd kan worden. (Roger Cox)