Nieuws Hechtel-Eksel

Klokslag 7 uur vertrok hij zaterdagochtend voor een tocht van… 51 kilometer. De organisatie deed er dit jaar dus zomaar een kilometertje gratis bij. Het parcours door Nationaal Park Bosland verliep bovendien iets anders dan de voorbije jaren. Zo gingen de eerste kilometers over bredere paden, zodat de wandelaars die voor een scherpe tijd gingen meteen tempo konden maken. 

De bewegwijzering en bevoorrading waren zoals steeds voortreffelijk. Alleen bij Fietsen door de Bomen sloeg bij onze reporter even de twijfel toe. Was die passage nu facultatief, zoals vorig jaar, of hoorde ze bij de 51 kilometer? Het antwoord kwam van Hilde en Peter uit Pelt, die hem de volgende 700 meter mee door de bomen trokken: jawel, deze keer hoorde ze er helemaal bij.

Een regenbuitje dat rond 14 uur over Lommel trok, was eerder deugddoend dan vervelend. Bovendien had de regen nog een voordeel: het mulle zand van de Sahara lag er nét iets vaster bij.

En dan kwam de finish in zicht. Of beter: eerst in gehoor. Een vijfhonderdtal meter voor de aankomst konden de wandelaars de speaker aan de Soeverein al horen. Voor velen hét signaal om de laatste krachten aan te spreken en zich nog één keer te vermannen.

Rond kilometerpunt 51 wachtte dan eindelijk de welverdiende medaille. Onze reporter bracht niet alleen die mee naar huis, maar ook onderstaande aftermovie. Zo kunt u de 51 kilometer gelukkig in een pak minder tijd afleggen.

Via het kanaal ging het richting het eerste checkpoint aan het Barrierspark. Daarna voerde het parcours hen langs onder meer Forestique, het Pijnven en De Schommel opnieuw richting de Soeverein. Wie dacht er bijna te zijn, kreeg als apotheose nog het mulle zand van de Sahara voor de voeten geschoven.

Wesley Kerkhofs liet zich daar duidelijk niet door afremmen. Hij kwam als eerste over de finish na 5 uur, 33 minuten en 15 seconden. Goed voor een gemiddelde snelheid van zowat 9 km/u. Om dat even in perspectief te plaatsen: stevig doorwandelen tot snelwandelen situeert zich doorgaans ergens tussen 5 en 7 km/u. De meeste lopers van de 50 km-run vandaag zullen er langer over doen.

De eerste dame, Lien Willems, deed het eveneens bijzonder sterk. Zij eindigde als vierde in het algemene klassement.

En ook Internetgazet had iemand tussen de 1.400 deelnemers. Onze meewandelende reporter eindigde als 50ste, in net geen 8 uur en 20 minuten, goed voor gemiddeld 6 km/u. Hij had natuurlijk het excuus dat hij onderweg ook beelden moest maken voor een aftermovie die we later vandaag publiceren. Al geeft hij zelf toe dat hij zonder camera waarschijnlijk ook niet véél vroeger binnen zou zijn geweest.

Jens Veraa maakte alvast een uitgebreide fotoreeks. Die wordt de komende dagen nog verder aangevuld. Meer foto's

Tim Kerkhofs kwam als eerste over de finish. Hij legde de 100 kilometer af in net geen 13 uur en 27 minuten. Dat betekent een gemiddelde van ongeveer 7 minuten en 44 seconden per kilometer.

Amper tien minuten later volgde Cindy Cuypers. Zij werd daarmee tweede in het algemene klassement én eerste bij de dames. 

Ondertussen blijven de wandelaars binnenkomen. Om 18.10 uur hadden al 315 deelnemers de eindstreep bereikt. Voor heel wat anderen zitten de laatste kilometers van hun lange tocht door Bosland er nog aan te komen. Meer foto's

Gisteren kwamen we het duo opnieuw tegen in De Soeverein in Lommel, waar ze zich klaarmaakten voor de 100 kilometer van de BoslandTrail. Voor Hans (rechts op de foto) was het zijn eerste deelname aan de 100 kilometer, Emile (in het midden) had die afstand al eens eerder afgelegd. En dat je tijdens zo'n BoslandTrail ook snel nieuwe vriendschappen sluit, bleek meteen. De man links op de foto leerden Hans en Emile pas kennen op weg van de parking naar de start. Een paar honderd meter later hoorde hij er blijkbaar al helemaal bij en mocht hij mee op de foto.

Stefan stond ditmaal niet achter de microfoon, maar tussen de deelnemers die aan hun tocht van 100 kilometer door Bosland begonnen. Lennert mocht dan weer het startsein geven. Vorig jaar legde Stefan de 100 kilometer af in 18 uur en 38 minuten. We vermoeden dan ook dat Lennert ondertussen al even aan het rekenen is wanneer hij Stefan vandaag opnieuw in De Soeverein mag verwachten. Alleen zal er dan wellicht iets minder gepraat worden dan tijdens de podcast...

Tientallen eigenaars die in 1944-1945 grond hadden moeten afstaan, wachtten volgens Bijnens jaren later nog op een vergoeding. Landbouwers moesten zich aanpassen aan een militaire infrastructuur die dwars door hun vertrouwde omgeving liep.

Gaandeweg groeide de luchtmacht echter steeds meer in haar omgeving. Dat wordt zelfs zichtbaar in het embleem van de 10de Wing. Sinds 1964 prijkt daarop de rode Limburgse leeuw. Ook via peterschappen werden banden met de streek uitgebouwd.

Peer, de gemeente waarin de vliegbasis ligt, werd peter van de 10de Wing. Daarnaast ontstonden relaties met andere gemeenten en sociale instellingen. 

Bijnens wees er tijdens zijn lezing op dat verschillende onderdelen van de Wing een peterschap onderhouden met instellingen die kinderen of volwassenen met een beperking begeleiden. Het personeel organiseert daarvoor acties en zamelt jaarlijks geld in. Zo kreeg de militaire basis naast haar defensieopdracht ook een uitgesproken lokale en sociale band.

Die band met de regio strekte zich ook uit tot Hechtel. In juni 1963 werd daar een kazerne in gebruik genomen door de 10de Wing. De reden was praktisch: op de vliegbasis zelf was onvoldoende ruimte om al het personeel onder te brengen. Een deel van de militairen werd daarom in Hechtel gehuisvest. Bijna twintig jaar bleef die situatie bestaan.

In 1981 werd beslist om de huisvesting opnieuw op Kleine-Brogel te concentreren. De personeelsleden van de 10de Wing verlieten Hechtel en de kazerne kreeg daarna andere militaire gebruikers.

Door latere reorganisaties binnen Defensie verloor de kazerne haar oorspronkelijke militaire functie. De gebouwen werden uiteindelijk ter beschikking gesteld voor de opvang van asielzoekers. Toch is er een belangrijk verschil met sommige andere voormalige kazernes: het terrein bleef eigendom van Defensie. Dat wordt vandaag opnieuw relevant.

Door de veranderde internationale veiligheidssituatie heeft Defensie opnieuw meer behoefte aan kazernes, oefenterreinen en andere infrastructuur. Daardoor wordt ook naar terreinen gekeken die de voorbije jaren voor andere doeleinden werden gebruikt.

De geschiedenis lijkt er, net als op verschillende andere plaatsen die tijdens het symposium aan bod kwamen, opnieuw een bocht te maken.

Nog belangrijker voor de werking van Kleine-Brogel is het schietterrein van Helchteren. Dat werd in september 1953 in gebruik genomen, in de periode waarin Kleine-Brogel zich ontwikkelde tot een basis die sterk gericht was op aanvallen tegen gronddoelen. Piloten moesten die opdrachten natuurlijk kunnen oefenen. Het militaire domein in Helchteren beslaat ruim 2.000 hectare. Er kan onder meer met boordkanonnen en oefenbommen worden getraind. In het verleden werd er ook geoefend met wapens die vandaag niet meer worden gebruikt, waaronder napalm.

Bijnens gebruikte het schietterrein ook om een ander punt te maken. Militair gebruik en natuur hoeven volgens hem niet noodzakelijk elkaars tegenpolen te zijn. Grote militaire terreinen zijn vaak nauwelijks bebouwd en voor het publiek slechts beperkt toegankelijk. Daardoor konden er gedurende tientallen jaren bijzondere natuurgebieden ontstaan. Op sommige plaatsen komen biotopen voor die elders in Vlaanderen zeldzaam zijn geworden. Dat lijkt op het eerste gezicht moeilijk te rijmen met tanks, vliegtuigen, schietoefeningen en oefenbommen, maar volgens Bijnens bewijst Helchteren dat beide functies naast elkaar kunnen bestaan.

Op het terrein wordt samengewerkt tussen Defensie en natuurbeheerders. Bijnens benadrukte dat militaire activiteit niet automatisch betekent dat waardevolle natuur verdwijnt. Integendeel: doordat dergelijke gebieden grotendeels gevrijwaard blijven van woningbouw, industrie en intensieve landbouw, kunnen ze ecologisch bijzonder waardevol worden. De occasionele verstoring door militaire oefeningen kan in bepaalde biotopen zelfs mee zorgen voor open terrein en variatie. Voor Bijnens is samenwerking tussen natuurbeheer en Defensie dan ook perfect mogelijk.

Het verhaal van Kleine-Brogel gaat daardoor over veel meer dan vliegtuigen. Sinds de eerste aanleg in 1944 heeft de basis landbouwers grond gekost en inwoners werk bezorgd. Ze bracht honderden militairen naar de streek, zorgde voor nieuwe sociale contacten en bouwde banden op met gemeenten en zorginstellingen. De werking strekte zich bovendien uit tot een kazerne in Hechtel en een enorm oefenterrein in Helchteren.

Door de veranderende geopolitieke situatie wordt opnieuw meer in Defensie geïnvesteerd. Terreinen waarvan enkele jaren geleden nog werd gedacht dat ze militair niet langer noodzakelijk waren, worden opnieuw bekeken. 

Zo sloot ook de laatste lezing mooi aan bij de rode draad doorheen het symposium in Bocholt: internationale ontwikkelingen lijken soms ver weg, maar uiteindelijk veranderen ze ook het landschap en het dagelijkse leven in onze eigen dorpen.