Trixie Whitley in Macca Hasselt
Donderdag 5/3 Bij de aanvang ging ze er redelijk luid tegen aan met aan haar zijde een drummer en nonkel Alan Gevaert (Deus) aan de bas.
Oudere songs bracht ze meestal in een andere versie of arrangement maar hoe mooi klonken dan ‘Soft Spoken Words’ en ‘Closer’.
Halverwege kregen we een uitgebreide uitleg over de nood aan verbondenheid tussen artiest en publiek.
Op dat vlak is Trixie Withley een heel emotionele dame en doet ze beroep op het publiek en vraagt echt aandacht. Ze is eveneens een echte perfectionist en dat zagen we vooral in de interactie met de twee andere bandleden en in het uitgebreid stemmen van haar gitaar.
Ze is verknocht die gitaar maar bracht ook drie songs achter haar drums (wat een nieuw nummer zat daarbij !!) en drie songs achter de piano met als slot het prachtige ‘Breathe You in My Dreams’.
Dit was een concert/performance als ‘a Work in Progress’ dus zeker niet perfect. Haar bindteksten waren erg emotioneel getint maar het geheel kwam heel echt uit het hart.
Trouwens, heel fijn om in Macca je favoriete artiest zo anderhalve meter van jou vandaan haar best te zien doen. Tot snel.
Sons in Depot Leuven 25 februari.
Hevige mannen die van Sons. Ze vlogen er onmiddellijk in met de twee kleppers ‘Do My Thing’ en ‘I Need a Gun’. Gevolg was dat er snel al een grote moshpit gevormd werd.
Gelukkig stonden we TEGEN het podium aan zodat we er (gezien onze leeftijd) nauwelijks last van hadden.
Naar het midden van de set toe kende ik de nummers minder goed en leek het wat ‘allemaal van hetzelfde’ maar het enthousiasme van de zanger en vooral de bassist zorgden er voor dat je aandachtig bleef kijken en luisteren.
‘Ricochet’ uit het album ‘Family Dinner’ zorgde voor de grootste enthousiasme en daarbij bengelden de lichamen van stage-divers boven onze hoofden. Het record stage-diven werd zelfs verbroken. De afsluiters in de bisronde waren er weer knal op ‘All Gold’ en ‘Somehow’.
Onder luid applaus verliet de groep het podium op de tonen van het nummer ‘Forever Young’ van Alphaville. En zo voelde ik me ook.
(Jean Bartels) Van metrosurfer tot tech-miljardair
Woensdag 4/3 Dat doen we met de metro. Naast de fiets het meest geweldige transportmiddel dat de mens bedacht heeft. Als wormen kronkelen de treintjes onder de stad door. Af en toe stoppen ze om een nieuwe troep mensen te verorberen en de verteerde restjes van de vorige uit te kakken. Zo zoeven ook wij van de ene kant van de stad naar de andere en zo waren we al verschillende keren bij de Sagrada Familia, maar we hebben ze nog niet gezien.
Wat ik nu raar vind, is dat het muisstil is in de grote slokdarm van die slangen, het enige orgaan van die beesten. De beeldspraak is niet toevallig: een muis in een slang heeft ook niet meer veel te vertellen… Ik hoor er meer Nederlands van mijn collega’s dan Spaans. Wat is er dan aan de hand? Wel, de nek van al die reizigers wordt vastgezet in een stompe hoek van 60-70 graden; met hun ogen kunnen ze dan nog wat verder naar onder scrollen zodat hun blikveld perfect op het schermpje in hun handen valt. Zo worden ze allemaal één voor één vastgeschroefd. Geen gesprek, weg sociaal contact. Voor sfeer en gezelligheid geef ik een welverdiende nul !
Hier zie ik mijn kans voor mijn nieuwste en ongetwijfeld lucratieve idee. De gelaatsuitdrukking op alle gezichten zegt immers hetzelfde: ik wil hier niet zijn. En daar ga ik voor zorgen! Dankzij mij kunnen ze binnenkort forenzen terwijl ze zich in een andere wereld wanen.
In de start-up-fase van mijn onderneming ontwikkel ik een grote zwarte kap die je over je hoofd trekt en waar je aan de binnenkant een scherm hebt dat heel je gezichtsveld behelst en natuurlijk ook luidsprekertjes aan je oren. Zo creëer je een heel eigen individueel wereldje, dat ik als kersverse tech-giganten uiteraard ga aansturen, zodat ik lekker veel geld kan verdienen.
En daardoor groeit mijn onderneming verder door. Ik zie het al helemaal voor me: mijn eigen eiland op de Caraïben. Voor mij is dat straks gewoon haalbaar in de reële werkelijkheid. Alle anderen kunnen daarvan wegdromen onder hun kap in de metro.
In de scale-up-fase ontwikkelen we een zelf-lopend, AI-gestuurd kostuum. Je trekt het pak aan en het neemt al je bewegingsfuncties over. Het wandelt vanzelf, stapt automatisch over op de juiste metrolijn en zet je netjes thuis of op het werk af. Ondertussen kan jij onder je kap genieten van wat je maar wilt: het strand bijvoorbeeld. Wel onderbroken door reclame, tenzij je een abonnement neemt.
Helaas ben ik zelf te dom om dit geniale idee in werkelijkheid om te zetten. Maar mijn pitch voor Tim Cook, CEO van Apple is bijna klaar.
Chat-GPT is er nog mee bezig…
Jan Verheyen
70.000 bewoners in Woonzorgcentra
Woensdag 4/3 In het Vlaamse Gewest woont 5,2% van de 65-plussers in een woonzorgcentrum. Omgerekend gaat het om iets meer dan 70.000 personen. 3% van de mannelijke bevolking van 65 jaar en ouder woont in een woonzorgcentrum, bij de vrouwen ligt dat aandeel op 7%.
Het aandeel van de bevolking dat in een woonzorgcentrum verblijft neemt toe met de leeftijd. Van de 65- tot 69-jarigen verblijft 0,5% in een woonzorgcentrum, dat neemt toe tot 48% van de 95- tot 99-jarigen en tot 62% van de 100-jarigen en ouder. De gemiddelde leeftijd van een bewoner van een woonzorgcentrum is 87 jaar.