Nieuws Peer

Chantal begon pas rond haar veertigste te schilderen. De aanleiding kwam er in 1996, toen haar man als militair een half jaar van huis was en zij alleen instond voor de zorg voor de kinderen. “Toen hij terugkwam, zei ik: nu is er ook tijd voor mij.”

Samen met een vriendin schreef ze zich in voor schilderlessen in Bree. Die vriendin haakte kort voor de start af, maar Chantal besloot alleen te gaan. Het bleek een belangrijke beslissing. “Sindsdien heeft het mij gebeten.”

Ze begon met schilderlessen in Bree, bij Johannie Van Tuel. Eerste met houtskool, later maakte ze kennis met pastelkrijt en probeerde ze aquarel. Vooral dat laatste bleek niet helemaal haar ding. “Daar heb ik het geduld niet voor. Bij acryl- of olieverf kun je, als iets niet goed zit, er opnieuw overheen schilderen.”

Na vele jaren les ging ze verder bij Francien van Poppel in Achel. Een klassieke opleiding aan de kunstacademie volgde ze nooit. Schilderen bleef in de eerste plaats een hobby, waarbij ze gaandeweg steeds meer haar eigen weg zocht.

En die weg is kleurrijk. “Ik ben van de felle kleuren”, vertelt ze. Vincent van Gogh behoort tot de kunstenaars die haar inspireren. Maar ook wanneer ze zich op bestaand werk of een foto baseert, sluipt er altijd iets van haarzelf in het resultaat. Op haar kaartje vat ze het samen met de woorden: In every painting is a little bit of me.

Veel inspiratie haalt Chantal uit reizen. Zo hangt in Pelt een werk van Cinque Terre. Opmerkelijk genoeg schilderde ze dat nog vóór ze de Italiaanse kustdorpen zelf bezocht, nadat ze een foto in een reisgids had gezien. “Toen zei ik tegen mijn man: daar moeten we nu wel naartoe.”

Australië inspireerde haar dan weer tot werken rond de Aboriginalcultuur. Ook Peru wacht nog op het doek. Na een reis daarheen tekende ze de beroemde Nazcalijnen uit op twee doeken. Daar wil ze nog kleurrijke Peruaanse figuren aan toevoegen en beide werken uiteindelijk als een duo presenteren.

Een vast plan volgt ze daarbij zelden. Meestal maakt ze zelfs geen voorbereidende schets. “Ik begin gewoon. En als ik zie dat iets niet klopt, werk ik eraan verder tot ik zelf tevreden ben.”

Dat kan lang duren. Aan een schilderij van Eddy Merckx, gemaakt voor haar koersminnende echtgenoot, werkte ze ongeveer een half jaar, telkens enkele uren per week. Andere werken ontstaan veel sneller. Momenteel heeft ze naar eigen zeggen een tiental schilderijen tegelijk onderhanden. Wanneer de zin in het ene werk even weg is, schuift ze het opzij en gaat ze met een ander verder.

Hoewel kleur en levensvreugde een rode draad vormen, zijn niet alle werken vrolijk. Na het overlijden van haar vader kon Vienne een half jaar niet schilderen. Haar toenmalige lerares moedigde haar aan om haar emoties toch op doek te zetten.

Daaruit ontstonden onder meer Bloedend hart en een schilderij waarin een fiets, een wiel en een ketting verwerkt zijn: “VELO PER TOTAL”. Het werden heel persoonlijke werken. “Eigenlijk hielp dat toen wel.” Ook in opdrachten verwerkt ze graag kleine details die voor de eigenaar een bijzondere betekenis hebben. Zo schilderde ze voor een familie een ouderpaar op een bankje, met Peer herkenbaar in de verte. Voor haar zoon en zijn verloofde verwerkte ze dan weer heel subtiel de datum van hun verloving in Californië in het schilderij.

Na bijna dertig jaar schilderen merkt Chantal zelf duidelijk een evolutie. “Ik durf veel meer. In het begin kleur je bij wijze van spreken meer tussen de lijntjes. Nu denk ik: dit is mijn stijl. Ik durf erbuiten te kleuren.”

Toch bleef veel van haar werk jarenlang letterlijk binnenskamers. Sommige schilderijen verdwenen zelfs naar de zolder. Toen haar man onlangs werken naar beneden haalde voor de tentoonstelling, zaten er exemplaren tussen waarvan ze zelf bijna vergeten was dat ze ze ooit had gemaakt.

Met de tentoonstelling bij Goossens Keukens komt daar verandering in. Op initiatief van Miranda, die kunstenaars de kans geeft om hun werk gedurende enkele maanden te tonen, krijgt Chantals kleurrijke oeuvre nu een opvallende plek in Pelt.

Misschien wordt het meteen de aanzet om vaker te exposeren. Want hoewel ze toegeeft dat naar buiten komen met haar werk nog altijd spannend is, wil ze vooral dat haar schilderijen iets teweegbrengen. “Ze moeten levensvreugde uitstralen. Een werk moet mij bijten. En hopelijk bijt het de mensen die ernaar kijken ook.”

Lenaerts, artistiek leider van symphoniaASSAI, wil klassieke muziek toegankelijk maken voor een breed publiek. "Door ook naar plaatsen zoals Pelt te komen, willen we die muziek letterlijk dichter bij de mensen brengen", vertelt hij. "Symfonische muziek hoeft niet beperkt te blijven tot de concertzalen van de grote steden."

Naast gevestigde musici als Nicolas Dupont en Mihai Cocea kreeg ook jong talent een podium. Zo vertolkte cellist Jacob Van Durme de solopartij in Haydns Eerste Celloconcerto.

Met dit concert bracht Wouter Lenaerts klassieke topmuziek naar zijn eigen Noord-Limburgse regio. (Foto's Leon Alders) Meer foto's

Schepen Liesbeth Diliën bevestigde het engagement van de stad door namens Peer haar handtekening te plaatsen op het inhuldigingsbord. 

Het Net Werkt gaat maandag van start en wil op termijn wekelijks 150 deelnemers bereiken. Meer over het nieuwe arbeidscentrum, de samenwerking tussen de gemeenten en de persoonlijke getuigenissen lees je in ons uitgebreide artikel op Internetgazet Pelt.

De grote parasolzwam is een van de indrukwekkendste paddenstoelen die in onze streken voorkomen. Zijn hoed kan een diameter van wel 30 centimeter bereiken, terwijl de steel soms meer dan 30 centimeter hoog wordt. De soort dankt haar naam aan de grote, uitgespreide hoed die aan een parasol doet denken. 

Wat dit exemplaar zo bijzonder maakt, is zijn merkwaardige vorm. In plaats van een mooi uitgespreide parasol lijkt de hoed hier bijna kunstig gevouwen. De bruine schubben op de lichtgekleurde hoed en de opvallende ring rond de steel zijn typische kenmerken van de grote parasolzwam.

De soort verschijnt vooral van de zomer tot diep in de herfst en groeit onder meer in graslanden, wegbermen en bosranden. Als opruimer van dood organisch materiaal vervult hij bovendien een nuttige rol in de natuur.

De grote parasolzwam staat ook bekend als eetbare paddenstoel, maar omdat verwarring met giftige soorten mogelijk is, blijft voorzichtigheid geboden.

Josh had in ieder geval oog voor een bijzonder exemplaar, dat met zijn grillige vorm haast een kunstwerkje van de natuur lijkt. 

De kapel heeft ook een stukje geschiedenis. Ze werd omstreeks 1935 gebouwd door Henricus Cornelissen, samen met buurtbewoners, ter vervanging van een oudere lemen kapel. Vroeger was ze een halte tijdens de jaarlijkse Sint-Corneliusprocessie, waarbij onder meer de kinderen door de priester werden gezegend.

Met de recente werken ligt dit stukje religieus erfgoed er opnieuw verzorgd bij. (Stad Peer)

Kort daarna werd met de bankkaart 500 euro afgehaald aan een CASH-punt in Peer. Volgens politiezone Noord-Limburg is het mogelijk dat ook andere inwoners op dezelfde manier werden benaderd.

De politie waarschuwt dat noch politiemedewerkers, noch banken of Card Stop ooit bankkaarten aan huis komen ophalen of naar pincodes vragen.

De politie vraagt iedereen die vandaag iets verdachts heeft opgemerkt in Peer om zich te melden. Wie een verdachte persoon of een mogelijk betrokken voertuig heeft gezien, kan contact opnemen met politiezone Noord-Limburg via 011 399 899.