Nieuws Beringen

Het stadsbestuur van Beringen stelde dat er een tekort aan beschikbare ruimte dreigde op de begraafplaats van Paal. Er moesten graven verdwijnen en stoffelijke resten worden opgegraven. Wie de rustplaats van een dierbare wilde behouden, kon kiezen voor een nieuwe concessie. Maar daar hing een stevig prijskaartje aan vast. Niet alleen moest er betaald worden voor de nieuwe concessie, ook de kosten voor de ontgraving, de herbegraving en het verplaatsen en hergebruiken van de grafsteen kwamen voor rekening van de nabestaanden. Onze familie heeft uiteindelijk beslist om die kosten te dragen. Niet omdat we achter deze gang van zaken stonden, maar omdat we de herinnering aan mijn broer en zijn tastbare rustplaats wilden behouden. De werkzaamheden aan zijn nieuwe graf zijn ondertussen afgerond en werden volgens de gemaakte afspraken uitgevoerd. Dat wil ik ook eerlijk erkennen. Maar wat administratief misschien een afgerond dossier is, heeft bij ons als familie opnieuw diepe sporen nagelaten. 

Wij hebben mijn broer voor de tweede keer moeten begraven. Bijna dertig jaar na zijn overlijden werden oude wonden opnieuw opengereten. Herinneringen aan die verschrikkelijke dag in 1997 kwamen opnieuw naar boven. Een verdriet dat nooit helemaal verdwijnt, werd door een bestuurlijke beslissing opnieuw bijzonder tastbaar. En dan stel ik mij de vraag: beseft men op het stadhuis eigenlijk wat zo'n beslissing emotioneel betekent? Is eeuwige rust afhankelijk geworden van wat een familie kan betalen? Wij waren gelukkig in de mogelijkheid om de financiële gevolgen te dragen. Maar wat met families die dat niet kunnen? Wat met ouderen die van een beperkt pensioen leven? Wat met gezinnen voor wie enkele honderden euro's, boven op alle bijkomende kosten, simpelweg onhaalbaar zijn? Moeten zij dan maar aanvaarden dat de rustplaats van hun dierbare verdwijnt?

Ik vraag mij oprecht af hoeveel families uiteindelijk noodgedwongen afscheid hebben moeten nemen van een graf dat jarenlang een vaste plaats had in hun leven. Een begraafplaats is geen gewone openbare ruimte die je naar believen kunt herinrichten. Het is een plek van herinnering, verbondenheid en respect. Een plaats waar achter iedere grafsteen een menselijk verhaal schuilt. Natuurlijk begrijp ik dat een stadsbestuur begraafplaatsen moet beheren en dat beschikbare ruimte niet onbeperkt is. Maar tussen een noodzakelijke herinrichting en een menselijke, respectvolle aanpak ligt een wereld van verschil. En dan ligt de begraafplaats er ook nog eens erbarmelijk bij Alsof de emotionele en financiële gevolgen nog niet zwaar genoeg waren, worden bezoekers vandaag geconfronteerd met de toestand van de begraafplaats. Het recente artikel van VRT NWS over bezoekers die wegzakken in de modder op de begraafplaats van Paal legt de vinger op een bijzonder pijnlijke wonde. Nabestaanden moesten moeilijke beslissingen nemen, betalen voor nieuwe concessies en soms opnieuw afscheid nemen van een dierbare. En wat krijgen ze daarvoor terug? Een begraafplaats waarvan grote delen er momenteel allesbehalve waardig bij liggen. Ik begrijp dat werkzaamheden tijdelijk hinder kunnen veroorzaken. Maar dan mag men toch verwachten dat er voldoende aandacht gaat naar de toegankelijkheid, de veiligheid en de waardigheid van de omgeving? Zeker in de periode rond Allerheiligen, wanneer veel families hun overleden dierbaren bezoeken. 

Een vraag aan u mevrouw Jessie De Weyer, Mevrouw De Weyer, ik richt mij rechtstreeks tot u als verantwoordelijke schepen. Ik verwacht niet dat u persoonlijk het verdriet van iedere familie kunt wegnemen. Dat kan niemand. Maar ik verwacht wel dat een stadsbestuur begrijpt dat achter ieder graf een familie staat. Mensen met herinneringen, verhalen en verdriet. Mensen voor wie een graf geen administratief dossiernummer is, maar een laatste tastbare verbinding met iemand die ze moeten missen. Ik zou graag vernemen waarom de financiële gevolgen van deze herinrichting zo zwaar bij de nabestaanden terechtkomen. Waarom er destijds blijkbaar onvoldoende duidelijkheid bestond over de mogelijkheden om een graf te behouden. En vooral: welke inspanningen het stadsbestuur heeft geleverd om de emotionele impact voor de betrokken families zo klein mogelijk te houden. Want communicatie is meer dan een sticker op een graf kleven met de mededeling welke keuzes een familie heeft en hoeveel die keuzes kosten. Communicatie begint bij begrip, betrokkenheid en respect. 

Mijn broer werd negentien jaar. Hij kreeg nooit de kans om ouder te worden, een gezin te stichten of zijn dromen waar te maken. Wat wij hem als familie nog konden geven, was een waardige laatste rustplaats. Die rustplaats hebben we nu, bijna dertig jaar later, opnieuw moeten veiligstellen. Tegen betaling, met bijkomende praktische zorgen en vooral met veel opnieuw opgerakeld verdriet. Ik hoop oprecht dat het stadsbestuur van Beringen niet alleen kijkt naar de planning, de beschikbare ruimte en de financiële kant van dit project, maar ook naar de mensen die erdoor getroffen worden. Dat er openheid komt over de gemaakte keuzes, dat de begraafplaats opnieuw een waardige en toegankelijke omgeving wordt en dat er kritisch wordt gekeken naar de financiële lasten die bij nabestaanden worden gelegd. Want uiteindelijk gaat het hier niet alleen over graven, concessies of modderige wandelpaden. Het gaat over hoe wij als samenleving omgaan met onze overledenen. En vooral over hoe wij omgaan met de mensen die hen achterblijven missen. Mijn broer heeft ons in 1997 veel te vroeg moeten verlaten. Bijna dertig jaar later hebben wij hem een tweede keer moeten begraven. Laat ons hopen dat hij nu eindelijk de rust krijgt die we hem destijds zo graag wilden schenken", aldus de open brief.

De schepen laat weten dat ze in gesprek wil gaan met de betrokkene. 

Ook Dorien Schraepen verleent haar medewerking met een aantal sfeervolle muzikale bijdragen. Pianist Siebe Doggen, Culturele Belofte van Beringen 2024, brengt samen met een gastzangeres een selectie van herkenbare en troostende nummers. 

Ook poëzie krijgt een bijzondere plaats tijdens de wandeling. Kristel Dewaele, auteur van meerdere dichtbundels, en Liesje Frison brengen eigen werk dat raakt, troost en verbindt. In het kader van het project Eenzame Uitvaart dragen ook Gülcan Kahraman en Edith Oeyen teksten voor rond waardigheid, menselijkheid en herinnering. 

Een bijzondere plaats is daarnaast weggelegd voor de troostkeien van de leerlingen van SBS Koersel. De kleurrijke keien vormen een spoor langs het parcours en geven op een warme en hoopvolle manier vorm aan herinnering en verbondenheid. Bezoekers mogen een troostkei meenemen en elders een nieuw plekje geven, zodat het gebaar van troost verder kan reizen. Elke bezoeker ontvangt bovendien een troostkaars, een klein lichtje om tijdens de wandeling stil te staan bij een dierbare die gemist wordt. Aan het einde van de wandeling is er ruimte voor ontmoeting en reflectie. 

De Buurtbar zorgt voor een warme afsluiting met een kop koffie en een goed gesprek. Bezoekers kunnen er in een ongedwongen sfeer napraten, herinneringen delen of gewoon even samen zijn. Daarnaast presenteert Postkaartproducties de installatie De Staten van Zorgeloosheid. Deze artistieke installatie nodigt bezoekers uit om stil te staan bij wat rust, hoop en verbondenheid kan brengen. Via woorden, gedachten en persoonlijke boodschappen ontstaat een gedeelde plek van ontmoeting en bezinning, waar ruimte is voor zowel herinnering als toekomst. 

"Samen met Sander, Robbe, Sybren, Bryan, Ilyano, Ries en Eef trainen we hier samen met sensei Pascal. Ze leren hier enorm veel bij en het is een grote eer om in deze dojo te mogen trainen en les te krijgen van de grootmeesters van onze stijl Goju Ryu. Ze trainen dagelijks van 18u tot 21u, daarbuiten gaan we de mooiste plekjes van het eiland bezoeken. We zijn aangekomen op 22 oktober en vertrekken op 31 oktober naar Tokyo om daar nog een paar dagen de bezienswaardigheden te bezoeken", laat Inge trots weten.

Na afloop van de korte tocht werd er gisteren lekker gesmuld, gedronken en gebabbeld. Twee fietsers, Anita en Lutgard, zijn dit jaar vijftig jaar getrouwd en ze trakteerden met een aperitief en dessert. Tijdens de pauze werden weggids Lucien Lemmens en de wegkapiteins Fons, André en Valère bedankt voor hun inzet. Er werden dit jaar geen valpartijen genoteerd. Wel 2 lekke banden. Weggids Lucien hoopte iedereen terug te zien de eerste maandag van maart 2027. Dan start het 37ste jaar voor de groep fietsers van Okra Koersel. (Jean Beerten) 

"Wel, eigenlijk is dat antwoord heel eenvoudig: omdat het nog niet bestond. We hebben in Beringen natuurlijk de verkoop van boeken die uit de bibliotheek verdwijnen en het Boekenfestijn dat in de bibliotheek plaatsvindt. Wij willen echter iets organiseren waarbij de lezers op een andere plek konden kennismaken met boeken, auteurs en andere lezers. Het opzet is om een beurs te organiseren waar de Beringse lezer kennis kan maken met lokale en minder lokale auteurs en hun werk", vertelt Katrien De Keyser. 

"Eigenlijk kruipt daar best veel werk in!", gaat Katrien verder.

"We zijn begonnen met een interessepeiling bij de auteurs die we al kenden. Limburg, en zeker Beringen, is voor hen een onbekende regio. Het enthousiasme was van bij de eerste contacten al zeer groot en dus besloten we de sprong te wagen en op zoek te gaan naar een locatie. Dat werd het lokaal van harmonieorkest Neanias, op de Korspelsesteenweg in Beverlo. In samenspraak met de harmonie legden we dan de datum vast op 12 en 13 december 2026. Daarna begon het grote werk: het uitnodigen van schrijvers, het zoeken naar sponsors, het verspreiden van informatie over de beurs en het zoeken naar helpende handen voor tijdens de beurs. Gelukkig liep alles erg vlot! De Beringse ondernemers ondersteunen met plezier een nieuw evenement, de posters hangen intussen al op enkele plaatsen op en ook de flyers kan je al vinden. In en kort na de herfstvakantie steken we nog een tandje bij en zal je op meer plaatsen posters zien verschijnen in het straatbeeld. Op de website van Beringen vind je intussen ook al de info die je nodig hebt. Hou zeker ook de facebookpagina en het instagramkanaal van de vzw in de gaten om alle auteurs te ontdekken". 

"Er is voor iedereen wat wils! Het aanbod is echt heel gevarieerd: je vindt er kinderboeken, young adult, fantasy, spirituele romans en zelfs non-fictie van eigen bodem. We hebben ook enkele internationale schrijvers kunnen strikken die hun werk graag voorstellen aan onze Beringse lezers. We hebben bewust voor een gratis evenement gekozen. Zo kan iedereen een kijkje komen nemen op onze beurs. Door de auteurs effectief te ontmoeten, krijgen lezers de kans om de mens achter het boek te leren kennen. We hopen dat dit kan leiden tot een toename van lezende Beringenaars", besluit Katrien.

Stad Beringen werd geïnformeerd over een beveiligingsincident bij een externe leverancier. Deze leverancier wordt gebruikt bij bepaalde digitale processen van de stad. De stad roept op om extra waakzaam te zijn voor wie een GAS 5-boete ontving. "Controleer je betalingsgegevens. Er is een beveiligingsincident gemeld bij de externe dienstverlener die GAS 5-boetes verwerkt. Het is nog niet duidelijk of persoonsgegevens van onze inwoners betrokken zijn. We volgen dit nauwgezet op", laat de stad weten. 

Wees intussen extra waakzaam: 

Controleer vóór je betaalt het rekeningnummer en het bedrag, ook bij een QR-code. 

Ga niet zomaar in op onverwachte betaalverzoeken via e-mail of sms. 

Let op verzoeken om op een ander rekeningnummer te betalen. 

Meer info via deze link.