Nieuws Hamont-Achel

Achel was al zeker van een ticket voor de kwartfinales in de titelstrijd, maar deze overwinning houdt de ploeg stevig in de running voor een zo gunstig mogelijke uitgangspositie. De wedstrijden van vanavond en vrijdag tegen Aalst bepalen uiteindelijk of Menen of Haasrode Leuven de tegenstander wordt in de volgende ronde.

De thuisploeg begon scherp aan de wedstrijd. Met sterke middenaanvallen van Verweij en een ace van Peters stond er al snel 7-3 op het bord. Achel bleef het tempo hoog houden en profiteerde optimaal van fouten aan Gentse zijde. Via onder meer Bak en Colson liep de score verder uit naar een overtuigende setwinst.

Ook in set twee bleef Achel domineren, al begon Gent met een kleine voorsprong. Fransen en Verweij keerden het tij bij 8-7, waarna de Limburgers opnieuw doordrukten. Met krachtige aanvallen en een hoog tempo stoomde Achel door naar opnieuw 25-13.

In de derde set bleef de thuisploeg op hetzelfde elan verdergaan. Schroeven, ingevallen voor Fransen, zorgde meteen voor een kloof (8-3). Een lange VAR-discussie zorgde even voor oponthoud, maar bracht Achel niet uit evenwicht. Bak en Verweij trokken het niveau opnieuw omhoog en zetten de kroon op het werk.

Met deze duidelijke overwinning blijft Tectum Achel in koers voor de eerste plaats in de challenge play-offs en trekt het met vertrouwen richting de kwartfinales. Meer foto's

Met het initiatief wil de stad inwoners aanmoedigen om kleine, vaak vergeten hoekjes van hun tuin in te zaaien met bloemen. Dat levert niet alleen een kleurrijk resultaat op in de zomermaanden, maar heeft ook een belangrijke ecologische meerwaarde. Veldbloemen vormen immers een waardevolle voedselbron voor bijen en andere bestuivende insecten en bieden hen tegelijk schuilplaatsen. Zo dragen ze bij aan een gezond ecosysteem en de bestuiving van groenten en fruit.

Ook dit jaar wordt gekozen voor een éénjarig wilde bijenmengsel dat zorgt voor een rijke en langdurige bloei. In het mengsel zitten onder meer korenbloem, grote klaproos, zwarte mosterd, luzerne en dille. De bloemen trekken heel wat insecten aan en bieden daarnaast ook voedsel en beschutting voor vogels. Bovendien helpt het inzaaien van veldbloemen om het gebruik van pesticiden te verminderen en de biodiversiteit te versterken.

“Zelfs een klein stukje tuin kan al een groot verschil maken,” benadrukt burgemeester Tom Cox. “Met deze actie helpen we inwoners om hun omgeving te vergroenen én bouwen we samen aan een gezondere leefomgeving.”

Wie interesse heeft, kan vanaf 20 april een gratis zakje veldbloemenzaad (50 gram per adres) afhalen in het UiT-punt/bibliotheek in Hamont of Achel, het stadhuis of het gemeenschapshuis, zolang de voorraad strekt.

Daarnaast koppelt de stad er dit jaar ook een wedstrijd aan. Wie zijn bloemen in volle bloei ziet staan, kan vóór 1 september een foto insturen via communicatiehamont-achel.be en zo kans maken op een prijs ter waarde van 50 euro. (Stad Hamont-Achel)

Tegelijk neemt de club afscheid van een vertrouwd gezicht. Na zes seizoenen trekt Michiel Fransen de deur achter zich dicht in sporthal De Koekoek. In die periode groeide hij uit tot een vaste waarde binnen het team en een publiekslieveling op en naast het veld. Fransen zet zijn carrière voort in Leuven, waar hij volgend seizoen aan de slag gaat. Bij Tectum Achel zullen ze hem ongetwijfeld missen, al hopen ze hem binnenkort opnieuw te mogen verwelkomen — al is het dan als tegenstander. De club bedankt Fransen voor zijn inzet en engagement van de voorbije jaren en wenst hem alle succes toe in zijn nieuwe uitdaging.

Bovendien kwam zes op de tien mensen in hun laatste drie levensmaanden nog in het ziekenhuis terecht. Voor één op de vier mensen gaat die periode gepaard met meerdere verplaatsingen: van thuis naar woonzorgcentrum, naar ziekenhuis en soms opnieuw terug. 

“Dat roept een belangrijke vraag op”, stelt Alex : “Hoe willen we eigenlijk dat ons leven eindigt? En vooral: hebben we dat al met elkaar besproken?” 

Volgens de organisatoren blijft het levenseinde nog te vaak een moeilijk onderwerp. Mensen denken er wel over na en wonen infosessies bij, maar zetten niet altijd de stap om hun wensen effectief vast te leggen of te bespreken met hun omgeving en zorgverleners. Nochtans kan dat op cruciale momenten het verschil maken. In noodsituaties moeten artsen en familie vaak snel beslissen, terwijl niet altijd duidelijk is wat de patiënt zelf gewild zou hebben. 

Daar wringt volgens de initiatiefnemers het schoentje. Veel mensen geven wel aan dat ze bijvoorbeeld niet meer gereanimeerd willen worden of niet kunstmatig in leven willen worden gehouden, maar zolang dat niet officieel vastligt en gedeeld is met de juiste personen, blijven er twijfels. “We leven in een maatschappij waarin dingen op papier moeten staan”, klinkt het. “Anders ontstaan er discussies op momenten dat er eigenlijk geen tijd meer is om te twijfelen.” 

Levensdraden wil net die kloof dichten tussen weten en doen. Daarom wordt naast de infosessies ook een groep vrijwilligers gelanceerd. Zij zullen mensen begeleiden bij het concreet maken van hun wensen, bijvoorbeeld door samen documenten in te vullen, door te verwijzen naar de huisarts, notaris of andere instanties, of door gesprekken te helpen opstarten binnen de familie. 

Tegelijk benadrukken de organisatoren dat het project veel breder gaat dan alleen dood of afscheid. Het gaat ook over zorg, over waardigheid en over keuzes maken tijdens het leven. Want vroegtijdige zorgplanning is niet enkel iets voor ouderen. Ook jongere mensen kunnen geconfronteerd worden met ziekte of zorgafhankelijkheid. “Het gaat niet alleen over sterven, maar ook over hoe je wil leven als zorg nodig wordt”, klinkt het. 

Bijzonder aan Levensdraden is de samenwerking met de Kunstacademie Noord-Limburg. Die geeft het project een extra dimensie. Waar infosessies vooral inzetten op kennis en bewustwording, voegt kunst een laag van beleving en verbinding toe. “Wat we absoluut niet willen, is het verzakelijken”, benadrukte Cox. “Het levenseinde is geen dossier, maar een emotioneel gebeuren. Kunst kan helpen om dat voelbaar te maken, om dingen uit te drukken waar woorden tekortschieten.” 

Ook vanuit de kunstacademie werd die insteek meteen omarmd. Directeur Diederik Celis noemde het project daarom meteen een meerwaarde. “Heel dikwijls wordt kunst gevraagd als een soort muzikaal behangpapier. Daar zijn we niet zo enthousiast over. Maar hier mochten we inhoudelijk meedenken. Dan kan kunst echt iets toevoegen”, zei hij. 

Docenten en leerlingen gingen aan de slag met het thema vanuit hun eigen ervaringen en emoties. Dat levert op zaterdag verschillende artistieke toonmomenten op, zoals “Weggaan” en “Deining”, waarin muziek, dans en theater samenkomen rond thema’s als afscheid, loslaten en herinnering. 

Daarnaast is er ook beeldend werk te zien van cursisten, vaak mensen die zelf al veel levenservaring meebrengen. Voor hen is het thema vaak persoonlijk en herkenbaar. Sommige werken vertrekken vanuit concrete ervaringen met ziekte of verlies, andere zoeken het in symboliek en verstilling. Het doel is niet om te choqueren, maar om te raken en gesprekken op gang te brengen. 

Levensdraden wil dan ook nadrukkelijk een ontmoetingsplek zijn. Geen klassiek evenement waar bezoekers enkel een sessie volgen en weer vertrekken, maar een plek waar mensen kunnen blijven hangen, kijken, luisteren en met elkaar in dialoog gaan. Soms in woorden, soms in stilte. 

Op zaterdag 25 april kunnen bezoekers tussen 9 en 17 uur hun eigen programma samenstellen. Er zijn infosessies over onder meer vroegtijdige zorgplanning en wilsverklaringen, palliatieve zorg, euthanasie, levenseindezorg in het ziekenhuis, nalatenschap en communicatie met naasten. Daarnaast zijn er workshops zoals “Weven met verhalen”, “De kracht van woorden”, “Trooststenen beschilderen” en creatieve activiteiten voor kinderen. Kunst en beleving vormen daarbij de rode draad doorheen de dag. 

Vrijdag 24 april staat in het teken van een opleidingsdag voor zorg- en welzijnsprofessionals. Die dag was snel volzet, wat volgens de organisatoren nog eens aantoont hoe actueel en relevant het thema is. 

Of Levensdraden een vervolg krijgt, is nog niet beslist. Maar dat het onderwerp blijft leven, staat vast. In een regio waar de vergrijzing steeds sterker voelbaar wordt, zal de nood aan gesprekken over zorg en levenseinde alleen maar toenemen. De boodschap van de organisatoren is dan ook helder: nadenken over het levenseinde is belangrijk, maar erover praten nog meer. En soms kan net kunst daarbij helpen om het gesprek te openen. 

Levensdraden, vrijdag 24 en zaterdag 25 april in Dommelhof in Pelt. 

Vrijdag: opleidingsdag voor professionals (volzet). 

Zaterdag: open belevingsdag van 9 tot 17 uur. 

Inschrijven wordt aanbevolen via de website van Eerstelijnszone Noord-Limburg.

De boomklever is een kleine, gedrongen vogel met een blauwgrijze rug, een warm oranjebruine buik en een opvallende zwarte oogstreep. Wat hem echt bijzonder maakt, is zijn manier van bewegen: als één van de weinige vogels kan hij moeiteloos langs boomstammen naar beneden klauteren, met de kop eerst. Dat levert vaak leuke, acrobatische taferelen op. 

In deze periode van het jaar zijn boomklevers druk bezig met het klaarmaken van hun nest. Ze kiezen daarvoor meestal een bestaande holte in een boom, zoals een oud spechtennest. Opvallend is dat ze de ingang van die holte vaak verkleinen met modder. Zo maken ze het gat precies groot genoeg voor henzelf, maar te klein voor mogelijke indringers.

Ook in het Mulke is dat gedrag nu duidelijk zichtbaar. Boomklevers vliegen af en aan met modder en nestmateriaal, terwijl ze hun territorium luidkeels verdedigen. Wie even stil blijft staan en goed kijkt, heeft een grote kans om dit bijzondere schouwspel van dichtbij te bewonderen.

De aanwezigheid van boomklevers is bovendien een goed teken: ze voelen zich vooral thuis in oudere bossen met voldoende holle bomen. Dat maakt van het Mulke opnieuw een waardevol stukje natuur in Hamont-Achel.

Kortom, wie de komende dagen nog een frisse neus wil halen, houdt best ook de boomstammen in de gaten. Met wat geluk spot je deze kleine acrobaat in volle nestbouw. (Foto Theo Van Vlierden)