Nieuws Hamont-Achel

Er liggen vier mogelijke namen op tafel: Kleine Wal, Teutenpeike, Doorsteek en Stadshof. Welke naam uiteindelijk gekozen wordt, kunnen de inwoners dus mee bepalen.

Wie zijn of haar voorkeur nog niet heeft doorgegeven, heeft daarvoor nog precies één week de tijd. Stemmen kan via www.haptoe.be. Welke van de vier namen krijgt jouw voorkeur?

Het evenement maakte deel uit van de campagne ‘Hoe is't nu echt?’, die dit jaar rond het thema verbondenheid draaide. De boodschap daarachter is eenvoudig maar belangrijk: goed omringd zijn en kunnen rekenen op anderen maakt een wereld van verschil.

Met BOOST3930 wilde de stad jongeren de kans geven om elkaar te ontmoeten, samen activiteiten te beleven en even tot rust te komen. Meer foto's op de Facebookpagina van de stad. (Stad Hamont-Achel)

De thuisploeg reageerde snel na de pauze en maakte in de 48ste minuut gelijk. In de 57ste minuut kwam Wezel Sport zelfs op 2-1, maar Achel gaf zich niet gewonnen. De bezoekers bleven op zoek gaan naar de gelijkmaker en werden daarvoor in de 90ste minuut beloond. Zo sleepte Achel VV alsnog een verdiend punt uit de brand bij de leider.

In de eerste set bood Achel stevig weerwerk en kwam het na een achterstand van 24-18 nog terug tot 24-22. Maaseik trok de set uiteindelijk met 25-22 naar zich toe. Ook de tweede set was bijzonder spannend. Onder impuls van Larsen kwam Achel zelfs 19-21 voor, maar Maaseik haalde het alsnog met 27-25.

In de derde set was de weerstand van Achel gebroken. Maaseik liep snel uit en won overtuigend met 25-14. Setstanden: 25-22, 27-25, 25-14.

Op de zwart-witfoto uit 1982 krijgen de jonge voetballers bloemen nadat ze op het terrein van SK Lozen de kampioenstitel hadden veroverd. Voor de nieuwe groepsfoto namen de oud-spelers, voor zover mogelijk, opnieuw dezelfde plaatsen in als 44 jaar geleden.

Bij een frisse pint en een gezellige barbecue kwamen heel wat voetbalverhalen en mooie herinneringen opnieuw boven.

Zittend, van links naar rechts: Jos Hulsbosch, Noël van de Rul, Peter Simons, Rudi Van Langendonck, Jacky Thijs, Freddy Van Langendonck, Marc Van Moorsel, Stefan Hendricx en wijlen Hans Winters.

Staand, van links naar rechts: trainer Frido Winters, Gerben Doms, Luc Braeken, Patrick Doms, Marc Emmers, Peter Bernaerts, Eric Schuurmans, Stefan Ceelen en wijlen Roger Duysters.

"Er is een tijd geweest dat we in naburige Nederlandse gemeenten, in alle Belgisch-Limburgse gemeenten en in een aantal aangrenzende Antwerpse en Brabantse gemeenten een vijfhonderdtal containers in beheer hadden."

De winst uit de verkoop van de kleren werd doorgestort naar de Salvatoriaanse Hulpactie. Die financierde daarmee projecten in ontwikkelingslanden.” Jarenlang liep dat zijn gangetje, tot Limburg.net de organisatie van de kledinginzameling naar zich toe trok.

Pater Gerry Gregoor: “Op zich was dat een zinvol initiatief. Limburg.net wilde meer grip krijgen op een sector die economisch boomde, maar die ook een zekere wildgroei kende en niet altijd in de gewenste richting evolueerde.”

Voor de Salvatoriaanse Ontwikkelingshulp betekende dat wel dat de vzw het terrein van de kledinginzameling voortaan moest delen met commerciële inzamelaars. Bovendien moest er een bijdrage worden betaald voor de locaties waar kledingcontainers mochten worden geplaatst.

En daar bleef het niet bij. Pater Gerry Gregoor: “Eind 2024, begin 2025 kelderden de verkoopprijzen van tweedehandskledij. Tegelijk werden onze containers steeds vaker gebruikt als stortplaatsen voor allerlei huishoudelijk afval. Dat afval uit de containers halen, was niet altijd een even smakelijk karwei. Bovendien moesten wij financieel opdraaien voor het opruimen van andermans afval.”

Uiteindelijk zag het bestuur geen andere oplossing dan de stekker uit de kledinginzameling te trekken. Met pijn in het hart.

Pater Gerry Gregoor: “Die inzamelingen hebben veel opgebracht. Daarmee konden we in al die jaren heel wat projecten in ontwikkelingslanden financieren. Dat zullen we voortaan enkel nog kunnen doen met giften voor projecten, maandelijkse stortingen van weldoeners voor financiële kinderadoptie en testamentaire giften die aan de Hulpactie worden overgemaakt. Het is helaas niet anders.”

Overigens was de loods die nu tegen de vlakte gaat niet het eerste gebouw op ’t Lo waar de salvatorianen met hun ontwikkelingshulp actief waren. Die eer komt toe aan een inmiddels verdwenen houten barak.

Toen die barak op ’t Lo aankwam, had ze er al een behoorlijke staat van dienst op zitten. Samen met vele andere barakken bood ze in Brussel onderdak aan arbeiders die meewerkten aan de voorbereidingen van Expo ’58. Hun sobere verblijven stonden in schril contrast met de luxe en moderniteit van de tentoonstellingsgebouwen.

Toen die gebouwen eenmaal kant-en-klaar stonden te glimmen, werden de woonbarakken verkocht. Eén ervan werd door de salvatorianen op de kop getikt. In Kessel-Lo bood ze tot 1965 onderdak aan studerende salvatoriaanse fraters, toekomstige paters in opleiding. Daarvoor moesten de fraters het in Brussel gedemonteerde gebouw wel eigenhandig weer in elkaar puzzelen.

In 1965 verhuisde de barak naar ’t Lo. Van 1966 tot 1981 deed ze dienst als secretariaat van wat toen nog de ‘Hulpactie voor Zuid-Amerika’ heette. Daarna werd ze vooral gebruikt als opslagplaats voor overtollig materiaal en een tijdlang als ontspanningsruimte voor de oudere internen.

In mei 1994 werd de barak definitief afgebroken. Op de plek waar ze bijna dertig jaar dienst had gedaan, werden bijkomende garages opgetrokken.