Nieuws Hamont-Achel
‘De jongen met de rugzak’ raakt een snaar
Zaterdag 3/1 “We wilden het vastzetten, om los te kunnen laten”
Wanneer Heleen en Koen in 2013 te horen krijgen dat hun zoon zonder slokdarm geboren zal worden, stort hun wereld in. De angst en onzekerheid nemen toe door de talloze complicaties die volgen. Na meer dan twintig operaties heeft kleine Corneel al meer pijn doorstaan dan de meeste mensen in hun hele leven. Zijn trauma is groot en elke behandelingskamer doet zijn jonge haren rijzen.” (Uitgeverij Koppa)
Aan de basis van het boek lagen dagboeknotities. Niet als literair project, maar als overlevingsstrategie. “Ik had heel hard de nood om alles wat er gebeurde bij te houden,” vertelt Heleen. “Ik wilde het niet vergeten. Het werd op den duur een overload in mijn hoofd. Door het neer te schrijven, kon ik het ergens ‘vastzetten’.”
Els – zelf ook actief in de zorg – kende de situatie al langer, maar ontdekte tijdens het schrijfproces hoe diep de impact gaat. “Ik dacht dat ik het verhaal kende,” zegt ze. “Maar doorheen die vier jaar besef je pas hoe intens, complex en allesomvattend het is voor een zorggezin. Dat gaat over het kind, maar evengoed over de partnerrelatie, over broers en zussen, over werk, over familiefeesten… alles.”
Van “topje van de ijsberg” naar boek
Het duo werkte jarenlang aan tekstversies, herschreef, schrapte, verfijnde. Eerst moest ook boosheid een plek krijgen, later werd heel bewust gekozen voor een andere toon. “We wilden absoluut geen klaagboek,” klinkt het. “Geen vingers wijzen. Wel tonen wat het met je doet, zodat de lezer het zélf voelt.”
Daar hoort ook een van hun kernzinnen bij: “Er zijn geen lastige ouders. Er zijn ouders in een lastige situatie.”
Het boek wil herkenning bieden aan zorggezinnen, maar ook een spiegel zijn voor hulpverleners, scholen en de omgeving. “Mensen zijn vaak handelingsverlegen,” zegt Els. “Ze weten niet wat te zeggen, en doen dan liever niets. Terwijl je soms gewoon ‘er zijn’ moet zijn’.”
Een uitgever die wegviel, en tóch door
Opvallend: zelfs de weg naar publicatie liep niet vanzelf. Oorspronkelijk waren Els en Heleen in gesprek met een kleine uitgever. “Alles was in kannen en kruiken,” vertellen ze. “En dan kreeg die man een ongeval, waardoor hij de uitgeverij noodgedwongen moest sluiten. Dat was heftig, vooral voor hem natuurlijk. Maar het voelde ook alsof ons verhaal zich bleef herhalen: dingen die fout lopen, net wanneer je denkt dat het lukt.”
Ze begonnen opnieuw met zoeken, en gingen tegelijk extra kritisch om met elk detail. “We hebben het door zó veel mensen laten nalezen,” lachen ze. Maar ondertussen is het boek al aan een derde druk toe.
Derde druk in nauwelijks enkele weken
Het boek verscheen op 17 november en ging sneller rond dan ze ooit verwachtten. Binnen de kortste keren volgden meerdere herdrukken. “In november hadden we al twee drukken. De derde kwam in december,” klinkt het. “We doen het ook zelf: we financieren het boek door exemplaren aan te kopen en die te verkopen.”
De eerste kopers kwamen uit de directe omgeving en uit de zorgsector. Beiden werken binnen Stijn vzw, een Limburgs zorgnetwerk, en een interne lezing werd onverwacht een kantelpunt. “We gaven een lezing voor leidinggevenden, 180 mensen,” vertellen ze. “En daarna kochten zo’n veertig aanwezigen meteen het boek. Mond-na-mond heeft de rest gedaan.”
Lezingen, reacties, en een boek dat blijft nazinderen
Intussen kwamen er reacties via sociale media, via collega’s en via gezinnen die ze niet eens kennen. “Een mama stuurde ons dat het boek haar kracht gaf,” zegt Els. “Dat was exact wat we wilden: laten voelen dat je niet alleen bent.”
Ook mensen uit de zorgsector reageren opvallend eerlijk. “Sommigen zeggen: ‘Ik heb nooit beseft dat het zo intens geweest is’ – zelfs mensen die dichtbij stonden,” vertellen ze.
Tegelijk horen ze vaak dat het boek een wake-up call is. “Als iemand zegt: ‘Ik kijk nu anders naar ouders,’ dán is ons doel bereikt,” zegt Heleen. “Je kan theorie leren, maar dit is de praktijk. Het verhaal geeft een inkijk die je niet snel vergeet.”
Meer dan een verhaal: ook een bredere beweging
In het boek komt ook Casa Corlien aan bod, een initiatief rond oppas aan huis voor kinderen met medische zorgen. “Dat bestond gewoon niet,” vertelt Els. “Veel gezinnen kunnen hun zorg nooit even neerleggen, terwijl ademruimte zo essentieel is. Soms gaat het niet over ‘uit eten gaan’, maar over een paar uur kunnen slapen, of een kop koffie op je gemak.”
Het onderliggende thema blijft telkens hetzelfde: zorg delen, en elkaar als partners zien. “Luister naar ouders,” zeggen ze. “Ze kennen hun kind vaak het best. Als je het niet weet als hulpverlener, durf dat dan te zeggen – maar laat mensen niet in de steek. Zoek mee.”
Dankzij Heleen werd Casa Corlien opgericht, maar omwille van de zorg voor Corneel heeft zij de leiding daarvan uit handen gegeven. Maar dankzij Casa Corlien kon zij na 6 jaar eindelijk eens een keertje met haar man uit eten gaan.
“We hopen vooral dat er geen tweede boek nodig is”
Komt er een vervolg? “Ik zeg nooit nooit,” klinkt het eerlijk. “Maar we hopen oprecht dat we geen tweede boek vol krijgen. Dat zou betekenen dat er opnieuw zoveel miserie bij komt. Het verhaal is verteld: wie hij is, hoe krachtig hij is, en wat een zorggezin allemaal draagt.”
En dat blijkt, nu al, zijn weg te vinden. “We zijn realistisch,” besluiten ze. “Maar als het boek via via terechtkomt bij studenten, bij artsen, bij hulpverleners in opleiding… dan komt het waar we het graag willen. Dat is genoeg.”
Het boek is voor € 24 te verkrijgen:
• Via de uitgever: De jongen met de rugzak –
KOPPA MEDIA • Via Els en Heleen: De jongen met de rugzak | Overpelt |
Facebook
De kerk van Hamont-Lo sluit zijn deuren
Vrijdag 2/1 Opvallend in het interieur van deze kerk zijn de breed uitgebouwde glasramen in modernistische stijl. De architectuur van de kerk van Hamont-Lo werd uitgewerkt door het bureau Simons-Baert (Hasselt). De werken werden gecoördineerd door de kerkfabriek van Hamont Sint-Laurentius. Ook hier werd een edelsmid, Willy Ceysens uit Hechtel, aangezocht om een totaalconcept voor het liturgisch interieur uit te voeren.
De modernistische glazenier Bert Vonk volop in de belangstelling
Bert Vonk (1926–2021) was niet alleen ontwerper van kerkglasramen, maar tekende ook voor andere interieuronderdelen, zoals kerkmeubilair, beelden en muurschilderingen. Zijn meesterwerk is evenwel de glasramenpartij aan de linkerzijbeuk van de kerk van het Lo. Het geheel is één en al licht, gevat in vele rechthoekige en vierkante betonnen raamvlakken en verder ingevuld met blokkenstructuren in tal van kleuren. De figuratieve delen worden afgewisseld met niet-figuratieve tussenstukken. De figuratieve glasramen zijn uitgevoerd in een sterk gestileerde stijl, zelf opgebouwd uit een eigen blokkenstructuur en voor velen niet meteen herkenbaar. Samen vormen ze onderdelen van een kruisweg.
Toevallig besteedt het KADOC momenteel aandacht aan een tentoonstelling over glasramenkunst in België na 1945. Vonk krijgt daarin een ereplaats. De tentoonstelling loopt in Leuven van 12 januari tot 29 maart 2026.
Wat met de kerk van Hamont-Lo en Achel-Statie na de sluiting?
De uitdaging voor de toekomst bestaat erin te zorgen voor een herbestemming van de kerkgebouwen.
Wat de inhoud van deze kerken betreft, is niets wettelijk beschermd door de Vlaamse overheid. Wel vallen alle religieuze objecten onder het kerkelijk recht en mogen ze niet vervreemd worden, met andere woorden: ze mogen niet verkocht worden. Ofwel worden de objecten overgenomen door de overblijvende kerken van Hamont-Achel, ofwel worden ze aangeboden aan andere kerken of erkende instanties. Wat de toekomst van de kerkgebouwen zelf betreft, zullen de kerkfabrieken eerst samen met de stad Hamont-Achel onderzoeken welke mogelijkheden er zijn. Deze gesprekken starten in de loop van januari 2026.
In elk geval is voor alle verdere beslissingen uiteindelijk de goedkeuring van de bisschop vereist.
Allerlaatste viering in de kerk van Hamont-Lo: zaterdag 3 januari 2026 om 19.00 uur.
Een gelukkig, gezond en hoopvol nieuwjaar!
Donderdag 1/1 Beste lezers,
Met de start van een nieuw jaar willen wij jullie allemaal van harte bedanken voor het vertrouwen, de betrokkenheid en de dagelijkse interesse in Internetgazet. Elke dag opnieuw lezen zo’n 60.000 mensen mee met het nieuws uit hun buurt – dat blijft bijzonder en motiverend.
Voor 2026 wensen we jullie vooral een goede gezondheid, veel kleine en grote geluksmomenten, warmte in huis en hart, en hoopvolle vooruitzichten. Dat het een jaar mag worden van verbondenheid, verdraagzaamheid en aandacht voor elkaar, dichtbij en verder weg.
Ook in het nieuwe jaar blijven we met veel enthousiasme het lokale nieuws brengen: verhalen van mensen, verenigingen, sportclubs, cultuur, natuur en alles wat onze gemeenten zo levendig maakt.
Dank om deel uit te maken van onze Internetgazet-gemeenschap.
Samen maken we er opnieuw een mooi jaar van.
Een gelukkig, gezond en hoopvol nieuwjaar!
De redactie van Internetgazet
Salvator-Mundikerk Hamont-Lo: afscheid in stijl
Woensdag 31/12 Salvator Mundi op verplaatsing
Die uitwedstrijd neemt iets meer tijd in beslag: elf weken, van 12 januari tot 29 maart. In die periode loopt in de Vlamingenstraat 29 in Leuven, in KADOC – het Documentatie- en Onderzoekscentrum voor Religie, Cultuur en Samenleving – een tentoonstelling onder het motto: ‘Licht als erfgoed.
Kerkglasramen in Vlaanderen na 1945’. In die tentoonstelling hebben de schitterend mooie brandglasramen uit de Salvator-Mundikerk van het Lo en hun ontwerper Bert Vonk een zeer prominente plek gekregen. De glasramen van Bert Vonk (1926–2021) in de Salvator-Mundikerk van het Lo worden beschouwd als een van zijn meesterwerken.
In de jaren 1960 en 1970 maakte Vonk illustraties voor het BRT-programma ‘Voor Boer en Tuinder’. Later specialiseerde hij zich in de monumentale schilderkunst en legde hij zich toe op het ontwerpen van glasramen. Expo ’58 betekende voor Vonk de doorbraak, met een monumentaal schilderwerk in het Vaticaanse paviljoen Civitas Dei en een groot glasraam in het Paviljoen van de Belgische Land- en Tuinbouw.
Hoewel hij in die jaren vooral glasramen ontwierp, tekende hij ook de inrichting van talrijke kerken en kapellen en ontwierp hij heiligenbeelden en kerkmeubilair. Daarnaast was hij actief als grafisch ontwerper en illustrator.
Tussen al die opdrachten door maakte hij ook honderden tekeningen en schilderingen, waarin hij zijn visie op het menselijk bestaan verwerkte. Dat bestaan geven we, volgens Vonk, niet altijd even fraai vorm. Maar geloof én liefde compenseren dat menselijke tekort, aldus de kunstenaar, ruimschoots.
Jef Vanbussel
De foto’s van de brandglasramen komen uit de publicatie ‘Een parochie met een gouden randje’, uitgegeven naar aanleiding van de viering van de 50ste verjaardag van de inwijding van de kerk.
Fotograaf: Marc Hendriks.
Foto van Bert Vonk bij een van zijn ontwerpen voor de Salvator-Mundikerk: archief Albert Vonk in KADOC, salvatorianen.
(Met dank aan Johan Moris, archivaris salvatorianen)
Nieuwjaarsborrel van de stad dit jaar in Achel
Woensdag 31/12
Route 1: Kerk Hamont-Lo > Michielshof
18.15 uur: bushalte kerk Hamont-Lo
18.25 uur: bushalte Salvatorstraat (Wit-Gele Kruis)
18.35 uur: De Posthoorn
18.45 uur: Dienstencentrum De Kring
18.55 uur: Michielshof
Terugreis: rond 21.35 uur vanuit het Michielshof richting Hamont-Lo.
Route 2: Kerk Achel-Statie > Michielshof
19.10 uur: bushalte kerk Achel-Statie
19.15 uur: bushalte frituur Mike
19.20 uur: bushalte Eind (apotheek)
19.25 uur: Michielshof
Terugreis: rond 22.00 uur vanuit het Michielshof richting Achel-Statie.
Hamont-Achel kijkt ernaar uit om samen met haar inwoners te klinken en hartverwarmende wensen te delen bij de start van 2026. Iedereen welkom!
(Stad Hamont-Achel)
Tractors in Hamont-Achel die de grens oversteken
Dinsdag 30/12 Die Belgische nationale vrijstelling wordt echter niet erkend in buurlanden, zoals Nederland. Net daarom is deze aanpassing nodig. Voor inwoners van Hamont-Achel, als grensgemeente, is dit voor veel tractorbestuurders bijzonder relevant.
Belangrijk om weten: In België blijft voor deze bestuurders geen rijbewijs vereist om voertuigen van categorie G te besturen. De toevoeging van categorie G is enkel nodig voor wie met een landbouw- of bosbouwvoertuig rijdt in landen die deze categorie wel erkennen, zoals Nederland.
Categorie G wordt uitsluitend op aanvraag toegevoegd.
Je ontvangt geen automatische uitnodiging van FOD Mobiliteit en Vervoer of van het gemeentebestuur. Het aanpassen van het rijbewijs is betalend.
Hoe een aanvraag indienen?
Een aanvraag kan bij de dienst Burgerzaken.