Nieuws Lommel

Het initiatief richt zich onder meer op langdurig werkzoekenden, nieuwkomers, jongeren zonder werk of opleiding en mensen die na gezondheidsproblemen opnieuw aan de slag willen.

Skillsmatch ging in het najaar van 2025 van start en ontvangt 1,2 miljoen euro Europese steun. Het project wil in drie jaar tijd meer dan 400 werkzoekenden en 100 bedrijven bereiken.

De deelnemers volgen praktijkgerichte opleidingen op de T2-campus in Genk. Daarbij leren ze vaardigheden die nodig zijn in een industriële werkomgeving. Nadien worden ze begeleid naar een stage of een vaste job.

In het eerste werkingsjaar werden al 89 mensen opgeleid. Met de Skillsmatch Impact Awards worden bedrijven beloond die werkzoekenden daadwerkelijk kansen bieden.

De bekroning van IPL Schoeller toont aan dat bedrijven ook door te investeren in motivatie en talent, en niet uitsluitend in diploma's of ervaring, nieuwe medewerkers kunnen aantrekken.

Met ‘Mission: Safe to School’ leren leerlingen van het vierde, vijfde en zesde leerjaar hoe ze zich veilig in het verkeer kunnen bewegen. Het bijzondere aan het project is dat kinderen via een computerspel kunnen oefenen op een parcours dat gebaseerd is op hun eigen route van thuis naar school. Zo leren ze gevaren herkennen, situaties inschatten en gepast reageren, zowel te voet als met de fiets.

Aan de wedstrijd namen maar liefst 1.111 klassen uit 350 scholen deel uit gans België deel. Per provincie werd één klas tot winnaar uitgeroepen. In Limburg ging die eer naar 5A van basisschool Den Heuvel, dat een knappe score van 9,07 behaalde.

Directeur Ted Swimberghe mocht de leerlingen van 5A naar voren roepen voor de bekendmaking. Patrik en Sarah van Stessens Verzekeringen, die namens DVV de prijs kwamen uitreiken, hadden goed nieuws bij. Ze overhandigden de school een cheque van 2.500 euro, waarmee verder geïnvesteerd kan worden in verkeersveiligheid. Voor iedere leerling van de winnende klas was er bovendien een opvallend versierde fietshelm.

En toen de leerlingen die helmen allemaal hadden opgezet, bleek niet alleen dat ze de veiligste klas van Limburg zijn, maar ongetwijfeld ook de leukste! Meer foto's

Wim Geerts nam de aanwezigen twee uur lang mee door de geschiedenis van de legendarische Britse popgroep. Hij belichtte de muzikale invloed van de 'Fab Four' en illustreerde zijn verhaal met muziekfragmenten, video's en livemuziek.

De lezing vormde meteen een mooie opwarmer voor het optreden van de Antwerpse Beatles-coverband Sgt. Pepper, op dinsdag 1 december om 19.30 uur in cultuurcentrum De Adelberg. (Stan Bresseleers)

Toch verliep de finale niet zonder problemen. Bij de start raakte Elias betrokken bij een crash, waarbij een andere kart met zijn wiel aan dat van Elias bleef vasthangen. Hij moest uitstappen om beide karts los te maken en viel daardoor terug naar de tiende plaats. Gelukkig bleef de schade beperkt. Met een knappe inhaalrace wist hij alsnog als derde in zijn klasse te eindigen. 

Hoewel Elias dit seizoen regelmatig met pech kampte tijdens de finales, bleef hij voortdurend vooraan meestrijden. Een losgekomen ketting, een kapotte bougie en aanrijdingen kostten hem verschillende podiumplaatsen. Toch bleek zijn regelmaat voldoende om de titel met een ruime voorsprong binnen te halen.

Na twee opeenvolgende kampioenstitels denkt de Lommelaar aan een nieuwe uitdaging. Mogelijk maakt hij volgend seizoen de overstap naar de snellere DD2-klasse. Volgens zijn ploegbaas heeft hij het potentieel om ook daar op een behoorlijk niveau mee te draaien.

Elias bedankte na afloop zijn team Erpo Kart Racing, zijn mecaniekers, familie en supporters. Vooral de steun vanuit zijn thuisstad deed hem plezier. Zo'n 25 supporters waren vanuit Lommel naar Berghem afgereisd om hem aan te moedigen. "Die zijn in de kou meegekomen. Dat is echt geweldig!", aldus de kersverse kampioen.

Na de viering vond een bloemenhulde plaats aan het monument voor de gesneuvelden. Daarbij weerklonken ook het nationale volkslied en The Last Post. Vervolgens kregen enkele leden van de Nationale Strijdersbond nog eretekens opgespeld. De receptie nadien zorgde voor de nodige warmte na een koude en natte herdenking. Meer foto's

En dus staan we stil bij de graven en leggen we vandaag bloemen neer. We lezen de namen op de stenen en denken aan al die vaders die nooit meer thuiskwamen, aan de zonen die nooit oud mochten worden en zelf niet de kans kregen om vader te worden. 

Onvermijdelijk klinkt vandaag wel ergens de stem van Willem Vermandere: altijd iemands vader, altijd iemands zoon… Een zin die eigenlijk alles zegt. Geen generaal, geen minister, geen geopolitiek strateeg heeft ooit een betere samenvatting gegeven van de menselijke kostprijs van oorlog.

En dan keren we na de plechtigheid terug naar de actualiteit, want we hebben goed nieuws: we gaan er alles aan doen om te vermijden dat er ooit nog oorlog komt. En daarvoor gaan we dus héél veel wapens kopen.

Ja, dat leest u goed. In naam van 'Nooit meer oorlog' wordt vandaag opnieuw een indrukwekkende hoeveelheid geld uitgetrokken voor tanks, gevechtsvliegtuigen, munitie, raketten, drones en ander hoogtechnologisch speelgoed waarmee machthebbers (meestal mannen op leeftijd) hun geopolitieke meningsverschillen gaan oplossen.

Onze eigen minister van Defensie, Theo Francken – in de volksmond soms ook minister van Oorlog genoemd – trekt mee aan de kar. En hij staat daarin bepaald niet alleen, want overal ter wereld worden de defensiebudgetten opgevoerd en herbewapent de mensheid zich in sneltempo. Vrede is – althans volgens de politieke logica – vooral een kwestie van voldoende vuurkracht.

En dat allemaal in tijden waarin aan de bevolking wordt uitgelegd dat er geen geld is. Geen geld voor de zorg, voor betaalbare woningen, voor cultuur, voor onderwijs, voor pensioenen. De begroting moet op orde en we moeten besparen. Daarbij moet iedereen zijn steentje bijdragen en de tering naar de nering zetten. Behalve als het over oorlogstuig gaat, want dan blijkt de geldbeugel plots bijzonder elastisch te zijn.

In de Belgische Strategische Visie voor Defensie wordt voor de periode 2026-2034 een totale defensie-inspanning van 139 miljard euro vooropgesteld. Dat is een bedrag waarmee je behoorlijk wat andere maatschappelijke problemen zou kunnen aanpakken, maar blijkbaar is het makkelijker om een raket te bestellen dan een wachtlijst in de zorg weg te werken.

Natuurlijk is er het argument dat de wereld onrustig is, dat de internationale rechtsorde onder druk staat en dat een land zich moet kunnen verdedigen. Maar ergens moeten we toch durven vragen wanneer voorzichtigheid omslaat in bewapening als doel op zich. Wanneer wordt investeren in veiligheid een wedstrijdje spierballen rollen? En vooral: vergeten we niet dat veiligheid veel meer is dan het aantal gevechtsvliegtuigen op onze inventarislijst?

Terwijl we op 11 november de graven bezoeken van jonge mannen die destijds niet eens de kans kregen om zelf over hun toekomst te beslissen, krijgen de jongeren van vandaag een brief van Defensie: een uitnodiging om zich aan te melden voor een vrijwillig militair dienstjaar.

Dit alles wordt bijzonder mooi verpakt met woorden als discipline, burgerschap, weerbaarheid, verantwoordelijkheidszin, een unieke levenservaring of een kans om iets terug te doen voor de samenleving.

Allemaal prachtige woorden, maar zou het niet beter zijn om onze jongeren eerst te leren hoe ze conflicten kunnen oplossen zonder elkaar het hoofd in te slaan? Jongeren leren samenwerken, luisteren, relativeren, empathie tonen en vooral de ander als mens blijven zien, lijkt toch minstens even waardevol als leren marcheren, schieten en een wapen onderhouden?

Stel je eens voor dat we evenveel energie zouden steken in het opleiden van vredesbouwers als in het opleiden van soldaten. En evenveel aandacht zouden besteden aan het voorkomen van conflicten als aan het winnen ervan.

Die gedachte wordt natuurlijk naïef en wereldvreemd genoemd, maar is het niet veel naïever om te denken dat we met steeds meer wapens uiteindelijk een wereld zonder oorlog zullen krijgen?--- De Eerste Wereldoorlog zou de oorlog zijn die alle oorlogen beëindigde. Ondertussen weten we hoe dat afgelopen is. Nog geen kwarteeuw later stonden we opnieuw tegenover elkaar, met nog meer vernietigingskracht, nog meer slachtoffers en nog meer graven.

En toch blijven we dezelfde mantra herhalen: nooit meer oorlog.

Is het niet dringend tijd om die woorden eens anders te bekijken? Niet als een slogan die we jaarlijks uitspreken terwijl we bloemen neerleggen, maar als een opdracht die we onszelf opleggen.

Nooit meer oorlog betekent niet alleen dat we ons moeten kunnen verdedigen, maar vooral dat we er alles aan moeten doen om te vermijden dat onze kinderen ooit het slagveld op moeten.

Nooit meer oorlog betekent dat we niet achteloos mogen omgaan met de miljarden die aan wapens worden uitgegeven. Zeker niet wanneer tegelijk bespaard wordt op alles wat het leven van mensen menswaardig maakt.

Nooit meer oorlog betekent dat we de graven niet alleen bezoeken om het verleden te herdenken, maar ook om de toekomst in vraag te stellen. 

Want achter iedere naam op een grafsteen zit een moeder die haar kind verloor, een vader die zijn zoon niet zag terugkeren, een geliefde die alleen achterbleef en altijd een gezin dat nooit meer hetzelfde was.

Laat ons op 11 november dus niet alleen de vraag stellen hoeveel geld we nog extra aan oorlog gaan besteden, maar vooral hoeveel geld, moed en politieke verbeelding we bereid zijn te investeren in vrede.

Want het zou toch bijzonder jammer zijn als we over honderd jaar nog altijd op dezelfde dag aan dezelfde graven staan, met dezelfde bloemen, dezelfde toespraken en dezelfde belofte 'Nooit meer oorlog', om vervolgens op 12 november opnieuw de bestelling van de volgende lading oorlogstuig goed te keuren…

Dat is toch een wapenstilstand met een bijzonder korte houdbaarheidsdatum…