Vrijwilligers maken het verschil in de thuiszorg
Maandag 16/3
Tijd geven aan mensen
Vrijwilligers bij i-mens doen vooral dagoppas, avondoppas of nachtoppas bij mensen thuis. Het gaat vaak om mensen die ziek zijn, eenzaam zijn of ondersteuning nodig hebben, maar toch zo lang mogelijk thuis willen blijven wonen.
“Als vrijwilliger heb je tijd voor de mensen,” vertelt Grisilde Koolen. “Tijd om te luisteren, om er gewoon te zijn. Dat lijkt misschien eenvoudig, maar voor veel mensen betekent het enorm veel. Soms zitten ze alleen thuis en kijken ze letterlijk tegen de muren op. Als er dan een vrijwilliger langskomt, geeft dat weer wat licht in hun dag.”
Vrijwilligers nemen geen professionele zorgtaken over. Hun rol ligt eerder tussen professionele zorg en mantelzorg in: aanwezigheid, een gesprek, een wandeling, een boek voorlezen of samen een kop koffie drinken.
i-mens
“We zetten de mens centraal in alles wat we doen. In onze naam, in ons logo en in onze huisstijl. Het zegt alles over wie we zijn, wat we doen, hoe we het doen en voor wie we elke dag in de weer zijn”, zo stelt Grisilde.
Het logo is de koppeling van het Chinese teken voor mensheid Rén en het woord mens. Het kleurenpallet vertrekt vanuit de verschillende huidtinten. En in de fotografie werken we met echte beelden, met portretten waarbij ze het menselijke aspect van zorg willen laten zien. De letter i tenslotte staat voor iedereen, maar ook voor individualiteit, integratie, identiteit, intimiteit, innovatie en integriteit. Waarden en kwaliteiten die ze bij i-mens belangrijk vinden.
De organisatie is vandaag actief in heel Vlaanderen en Brussel. In Limburg biedt i-mens naast vrijwilligerswerking ook professionele diensten aan huis zoals gezinszorg, kraamzorg, thuisverpleging en huishoudhulp. In Limburg zijn er fysieke kantoren terug te vinden in Bree, Sint-Truiden en Hasselt.
Honderden vrijwilligers
Alleen al in Limburg werkt i-mens met een team van zeven medewerkers. Zij staan in voor een groot netwerk van vrijwilligers.
“In mijn regio (Noord-Limburg, red) zijn dat er ongeveer een honderd,” zegt Grisilde. “Maar vrijwilligers zijn niet altijd op hetzelfde moment actief. Sommige mensen helpen een paar uur per week, anderen doen bijvoorbeeld nachtoppas.”
De hulpvragen zijn heel divers. Het kan gaan om ouderen met dementie, mensen met Parkinson, palliatieve patiënten, mensen met een beperking of eenzame personen met een zorgnood.
“Het belangrijkste is dat er een goede match is tussen vrijwilliger en gebruiker. Het moet klikken.”
“Ik moest iets hebben om bezig te zijn”
Paul uit Lommel is nog maar enkele maanden vrijwilliger, maar hij doet het met veel enthousiasme. Na een lange carrière bij Philips zocht hij een zinvolle invulling van zijn tijd.
“Mijn vrouw is 9 maanden geleden overleden,” vertelt hij. “Ik moest iets hebben om bezig te zijn. Via Facebook zag ik een oproep voor nachtoppas met vrijwilligers. Ik heb toen een afspraak met Grisilde gemaakt, we hebben toen twee uur met mekaar gepraat, en ik was direct overtuigd. Zo ben ik erin gerold. Hij herinnert zich nog goed zijn eerste ‘opdracht’: een oudere dame, die op oudejaarsnacht niet alleen thuis wilde zijn, want ze was bang voor het vuurwerk. “Ik vind het fijn om oudere mensen te helpen.”
Voor hem draait het vooral om contact. Op dit moment komt Paul vaak bij een man met dementie. “Als ik binnenkom en hij lacht omdat hij mij ziet, dan weet je dat je iets betekent.” I-mens zorgt ook voor de nodige ondersteuning, want hoe ga je om met mensen met dementie? Wat mag, wat mag niet? “Maar als die klik er is, dan is dat geweldig”, zo besluit Paul, “voor beide partijen.”
Helpen zit in het bloed
Els uit Pelt is 76, en doet al langer vrijwilligerswerk bij i-mens. Van opleiding is ze verpleegkundige.
“Ik doe het omdat ik graag mensen help,” zegt ze. “Dat zit gewoon in mij. Maar je moet ook grenzen leren stellen. Je bent er om het leven wat aangenamer te maken, niet om alles over te nemen.”
Ze begeleidde al verschillende mensen, ook in moeilijke situaties zoals palliatieve zorg. Ook Els bevestigt: “Er moet wederzijds respect zijn, is het niet van de persoon met een ondersteuningsnood (omdat die het soms niet meer kan uitdrukken), dan wel van de familie. Ik kom om het leven van de person met een ondersteuningsnood gemakkelijker en aangenamer te maken.”
“Als iemand sterft, raakt dat je wel. Maar je beleeft ook veel mooie momenten. De dankbaarheid die je terugkrijgt, dat is eigenlijk de grootste beloning.”
Dankbaarheid als grootste motivatie
Volgens Grisilde is net die dankbaarheid wat vrijwilligers vaak het meeste raakt.
“Veel mensen beseffen niet hoeveel voldoening vrijwilligerswerk kan geven. Je krijgt geen cadeaus of zo, maar een glimlach, een gesprek of een simpel ‘dank je wel’. Dat maakt vaak het verschil.”
Daarom blijft de organisatie ook voortdurend op zoek naar nieuwe vrijwilligers in Limburg. Er staat geen leeftijd op ‘het-vrijwilliger-zijn’, dat gaat van 18 plussers tot mensen tegen de tachtig.
“Wie een warm hart heeft voor mensen en een paar uur tijd wil vrijmaken, kan voor iemand echt een wereld van verschil betekenen. Wij zorgen voor de nodige ondersteuning.”
Interesse om vrijwilliger te worden of op zoek naar (oppas)hulp?
Wie meer wil weten over vrijwilligerswerk bij i-mens kan terecht via de website www.i-mens.be of 078 15 25 35
Je kan rechtstreeks contact opnemen met 011 29 10 86 of oppashulp.limburg
![[!]](/img/slingeraap.gif)
i-mens.be of grisilde.koolen
i-mens.be
“Veel mensen weten gewoon niet dat we bestaan,” besluit Grisilde. “Maar zodra ze ontdekken wat vrijwilligers kunnen betekenen, zijn ze vaak heel blij dat ze die stap gezet hebben.”
Marc Faes
Emotioneel wachten
Zaterdag 14/3 Hoe ik zo ineens, na meer dan een maand radiostilte over dat groene eiland begin, waar ik zo van hou? Wel, ik heb echt niet de pretentie dat jullie op het puntje van je stoel vergeefs hebben zitten te wachten op mijn volgende stukje, maar ik vroeg me daarstraks in een schaars moment van rust af hoeveel tijd ik van mijn ruim tachtigjarig leven al zou verknoeid hebben met wachten. Wachten op verjaardagen (heel lang geleden ja), wachten op examenuitslagen, wachten voor overdrukke toiletten, op de postbode, op treinen tijdens een staking, op een bus die maar niet kwam ook al was er geen staking en op mijn dokter die even in de deur van zijn praktijkruimte verscheen om mijn naam te roepen. En toen schoot me titel van dat wereldbekende toneelstuk van de Ierse auteur Samuel Beckett te binnen: ‘Wachten op Godot’. Het gaat over het lange, zinloze wachten op iets of iemand die nooit komt.
Dit klinkt allemaal niet zo optimistisch, vinden jullie ook? Wacht maar! Onze taal kent nog een heleboel spreekwoorden en gezegden over de zenuwtergende tijd die wachten heet. ‘Je kunt wachten tot je een ons weegt’ bijvoorbeeld of ‘we wachten de bui maar af’ wat zoveel betekent als ‘er hangt onafwendbaar onheil in de lucht’. En toen ik de vorige weken in een ziekenhuis lag te wachten op het volgende onderzoek, wist ik: ‘Het getij wacht op niemand’, de tijd tikt immers voort, ook al stonden de wijzers van de klok in mijn kamer stil door gebrek aan elektriciteit.
En vanavond, toen ik tussen de onuitgepakte meubelstukken gemaakt wanhopig stond te worden, dacht ik: “Verdomme, ik stuur ook vandaag nog geen stukje in. Ze moeten ook maar eens wachten, die lezers van me!” Had ik dat nog niet vermeld? Ik ben inmiddels ook nog aan het verhuizen.
En daarmee ben ik terug bij het begin. Ik gedraag me alsof er ook maar iemand écht ongedurig zit te wachten op mijn schrijfsels. Daar bedoel ik niks verwijtends mee hoor beste lezer(es). Ik ben al blij als iemand me een waarderend berichtje stuurt of als klanten in De Kroon een stukje dat over hen ging al wekenlang aan de muur laten hangen. Ik ben zielsgelukkig als, zoals onlangs nog gebeurde, iemand een deel van een tekst die ik pas geschreven had vrijwel letterlijk declameerde.
En daarom zal ik ze blijven schrijven, die stukjes. En ik hoop vurig dat er een paar mensen zijn die het wachten toch een beetje de moeite waard vonden.
Chel Driesen