Nieuws Oudsbergen

Naarmate de namiddag vorderde, verdwenen onder de schietbomen steeds meer schutterijen uit de wedstrijd. Rond half zeven waren van de twintig deelnemende schutterijen nog maar drie kandidaten voor de eindzege over. En jawel: Sint-Amandus Opglabbeek was daar nog altijd bij.

De spanning steeg, want de felbegeerde 'Ut' kwam stilaan binnen handbereik. Uiteindelijk ging het voor Sint-Amandus toch mis: een bölke bleef staan en daarmee was de strijd om de eindoverwinning voorbij.

Dat neemt niets weg van de knappe prestatie van de schutterij uit Opglabbeek. Tot bij de laatste drie overeind blijven op een Limburgs Dames Schuttersfeest is op zich al een resultaat om trots op te zijn.

De 'Ut' verhuisde uiteindelijk naar Schutterij Sint-Dionysius Opoeteren, maar Sint-Amandus mocht met opgeheven hoofd terugkeren naar Opglabbeek. In de optocht misschien niet bij de eerste drie, onder de schietboom wél. Meer foto's

Want wie denkt dat een schuttersfeest alleen om het schieten draait, heeft het mis. Ook de optocht is een belangrijk onderdeel van de wedstrijden. Langs het parcours staan vakkundige juryleden die de voorbijtrekkende schutterijen nauwlettend beoordelen.

Daarbij wordt op heel wat details gelet. Zo zijn er onderscheidingen voor onder meer de beste bordjesdrager, tamboer-majoor, vaandeldrager en commandant, maar wordt ook het geheel van de schutterij beoordeeld. Daarnaast dingen onder anderen koningsparen, koninginnen, keizersparen en marketentsters mee naar de prijzen.

Voor iedere schutterij is het tijdens de optocht dan ook zaak om zich van haar beste kant te laten zien. Uniformen netjes in orde, in de pas blijven, vaandels fier in de lucht en vooral geconcentreerd blijven terwijl de jury toekijkt.

En wie denkt dat de klus erop zit zodra de juryleden gepasseerd zijn: vergeet het maar. Ook aan het einde van het parcours wacht nog een belangrijk moment. Pas wanneer de schutterij voorbij de praalwagen is getrokken, zit de optocht er echt op.

Daarna kunnen de geweren boven worden gehaald en verschuift alle aandacht naar de schietbomen. Want uiteindelijk moet natuurlijk ook nog worden uitgemaakt wie de bölkes naar beneden haalt en met de felbegeerde 'Ut' naar huis mag.

Maar eerst nog even terug naar die optocht. Want daar viel zondag in Ellikom minstens zoveel te bekijken als onder de schietbomen. En daar hebben we uiteraard de foto's van. We komen morgen nog uitgebreid terug op de schitterende prestatie van Schutterij Sint-Amandus uit Opglabbeek!

Oudsbergen plant bovendien nog deze legislatuur veiligere fietsinfrastructuur in de Dorpsstraat in Meeuwen. Dat is nu nog een gewestweg maar de gemeente gaat die overnemen. 

"Het ontwerp voor de heraanleg van de Meeuwerpoort is klaar", zegt burgemeester Wevers. "En in dat ontwerp staat dat een deel van de weg afgescheiden fietspaden krijgt en waar dat ruimtelijk niet mogelijk is, wordt het een fietsstraat".

Burgemeester Ilse Wevers, die ook voorzitter was van de stuurgroep van het LDS, mocht als eerste spreken. Zij blikte onder meer terug op de overwinning die Schutterij Sint-Harlindis & Relindis vorig jaar in Maasmechelen behaalde. Daardoor verhuisde de 'Ut' voor een jaar naar Ellikom en kreeg de schutterij meteen ook de organisatie van deze 33ste editie in handen.

Schutterijvoorzitter Jean Plessers herinnerde eraan hoe spannend die overwinning was geweest: pas in de negende kavelronde viel de beslissing, nadat het Ellikomse drietal 81 keer raak had geschoten. Hij bedankte meteen ook de vele mensen die nodig waren om het grote feest in Ellikom mogelijk te maken.

Elianne Demollin, die de Nederlandse gouverneur vertegenwoordigde, legde vooral de nadruk op de verbondenheid tussen beide Limburgen en op de belangrijke rol die vrouwen vandaag binnen het schutterswezen spelen. Volgens haar blijven tradities alleen leven wanneer mensen ze blijven dragen en doorgeven.

Ook Vlaams minister Jo Brouns pikte daarop in, in het Limburgs dialect. Voor hem is het schutterswezen veel meer dan met een buks op bölkes schieten: verenigingen brengen mensen samen en versterken de gemeenschap.

OLS-president Anoesjka Koopmans keek ondertussen eens naar de buienradar en had goed nieuws: na de toespraken zou de zon 'gaan sjienen'. Ze stond ook stil bij de veranderde plaats van vrouwen in het schutterswezen. Waar schutterijen vroeger vooral een mannenzaak waren, groeiden ze de voorbije decennia steeds meer uit tot verenigingen voor het hele gezin.

Marie-José Neyens, voorzitter van de LDS-stichting, bracht dan weer een stukje geschiedenis mee. Precies 34 jaar eerder, op 20 september 1992, werd het eerste Limburgs Dames Schuttersfeest georganiseerd. Het moest vrouwen, die toen nog niet mochten deelnemen aan de schietwedstrijd van het OLS, een eigen podium geven.

Het laatste woord bij de opening was voor diaken Marc Verbeiren. Hij sloot af met een gebed waarin verbondenheid opnieuw centraal stond: winnen is mooi, maar belangrijker is wat mensen voor elkaar betekenen.

En zowaar: de regen hield op. De twintig schutterijen konden zich klaarmaken voor de optocht en daarna voor datgene waarvoor uiteindelijk iedereen naar Ellikom was gekomen: de wedstrijden.

Na heel wat bölkes, schoten en spanning kwam Schutterij Sint-Dionysius Opoeteren als winnaar uit de strijd. De 'Ut', die een jaar lang in Ellikom mocht logeren, verhuist dus naar Opoeteren. En daarmee is meteen ook geweten waar het volgende Limburgs Dames Schuttersfeest zal plaatsvinden.

Gelukkig konden de aanwezigen tijdens de toespraken nog terecht in de tent. En alsof het zo afgesproken was: toen die achter de rug waren en de schutterijen zich moesten klaarmaken voor de optocht, werd het droog.

De buks bleef voor alle zekerheid nog even onder een paraplu liggen. Kwestie van het kostbare materiaal droog te houden. Alleen was de keuze van de paraplu misschien nét iets minder gelukkig. Op het zwarte exemplaar stond immers in grote witte letters: ‘Only for Men’. Op een Dames Schuttersfeest, nota bene... Morgen meer over de toespraken en de optocht.

Samen met taalkundige Fons Tuyaerts schreef hij Pieter Bruegel de Oude – Een verborgen geschiedenis. In het nieuwe, 550 pagina's tellende boek nemen de twee auteurs de bestaande opvattingen over de herkomst en het geboortejaar van Pieter Bruegel opnieuw onder de loep. Nieuwe bronnen, historisch onderzoek en heel wat puzzelwerk brengen hen daarbij opnieuw naar onze contreien. Het boek gaat bovendien veel breder en belicht onder meer ook de zonen Pieter en Jan en de historische en politieke wereld waarin Bruegel leefde.

Dat Corstjens ondanks zijn verhuis naar Hasselt nog zo intens met Gruitrode bezig is, hoeft overigens niet te verbazen. Hij woonde er de eerste dertig jaar van zijn huwelijk. Alleen had hij zijn vrouw ooit beloofd dat ze de volgende dertig jaar in Hasselt zouden wonen. Belofte maakt schuld, en dus verhuisde hij mee.

Helemaal definitief hoeft dat afscheid van Gruitrode volgens Jo niet te zijn. Na die dertig jaar is het immers opnieuw zijn beurt. “Dan kan ik terugkomen”, vertrouwde hij ons met de glimlach toe. Er is maar één klein detail: tegen die tijd is hij 94 jaar...

Wie meer wil weten over het nieuwe Bruegelboek en vooral over de verrassende link die Corstjens en Tuyaerts leggen met Grote-Brogel, kan daarvoor terecht op Internetgazet Peer. Daar vertellen beide auteurs uitgebreid waarom ze denken dat een bijna vijf eeuwen oud Bruegelraadsel wel eens heel dicht bij huis opgelost zou kunnen worden.